Zil çalınca bir gariplik, bir kaybetmişlik hissine kapılırım. Öğrencilerim gittiler. Bazıları okulların tekrar açılış günü geldiğinde, yine “Ne çabuk geçti zaman” diye sızlanacak. Oysa benim için çocukların gelişleri aylar, yıllar olur. Sordular;

- “Sizin için şanslı çocuk kimdir?”

Onlara verdiğim kesin cevabım şöyleydi;

- İlgili anne ve baba ile mükemmel bir öğretmene sahip çocuklar dünyanın en şanslı çocuklarıdır.

Çocuklarımızın hep şanslı olmaları dileğimle.

Büyük bir site oturduğumuz bu yer ve üniversiteye yakın olduğu için de öğrenciler tarafından çok tercih ediliyor. Bunu bilen ev sahipleri kiraları o kadar artırdılar ki, kızmamak elde değil.

”Bu kadar da açgözlülük olmaz!” diye düşünüyor insan. Hiç mi öğrencilik yapmadı bunlar? Hiç mi vicdanları sızlamaz?

Kendi çocukları başka şehirlerde üniversite okuyanlar bile ”Öğrenci buldun kazıkla!” felsefesiyle hareket ediyor ve dairelerini asla ailelere kiralamıyorlar artık.

» Hikayenin Devamı

Her ne kadar genelleyemesek de okullarda hocalar örnek alınır. Bu hocaların konularındaki hakimiyetlerine bağlıdır. Bizim okuldaki fizik hocası bu “örnek alınacaklar”a dahildi. Hikaye tam da burada başlıyor…

Hoca Fenerbahçe adında bir spor takımı taraftarı. Sorun burda; kendi tuttuğu takım dışında başka takımları hem de bu takımlar yurt dışında maç yapmaktayken, ülkemizi temsil etmekteyken bile tutmaması.

» Hikayenin Devamı

Düşünüyorum da o eski günleri, annemin “Biz senin yaşındayken….” diye başlayan cümlelerini hiç sevmezdim. Şimdi aynı cümleleri kendim kuruyorum öğrencilerime.

Bize ne oldu böyle? Ne oldu da bu kadar yozlaşabildik? Biz hep iyiyi, güzeli, doğruyu anlatmaya çalışırken, onlar neredeydiler ya da biz kimlere anlattık bunları?

Bilmiyorum, işin içinden çıkamıyorum. Nerede yanlış yaptık, nerede?

» Hikayenin Devamı

Dedim ya kokuların dilinden bir hikaye bu. Her sabah yaptığım gibi okula gitmek için ES Garaja koşuyordum, ılgıt ılgıt esen rüzgara kapılmış adını bilmediğim bir ağaç kokusu geldi burnuma ilkin, yüzümü yaladı geçti. Mis gibi kokuyu içime çektim.

Durağa ulaştım nefes nefese. Şöföre bir günaydın çaktıktan sonra ikinci koltuğa yerleştim, cam kenarına. Kulaklığımı takıp, sevdiğim ezgilerime bıraktım kendimi. Bir ara, gözlerimi kapamışım işte farketmeden başlıyordu oyunum :)

Bir koku duydum, tahmin etmeye çalıştım sahibini. Dini, uhrevi bir kokuydu bu. Kesin yaşlı bir amcaydı, takkeliydi. Hani o miss dediğimiz kokulardan.

» Hikayenin Devamı