Malatya’da üniversite okurken, beni türlü vaatlerle yurttan çağırıp, sonra da aklı esince kovan, soyadı dünya çapında meşhur bir fotoğraf malzemesi markası olan vicdansız birini anlatmak istiyorum.

Fabrikatör çocuğu olduğu halde, aylarca “kalorifer parası” diye aylık 50 ytl aldı benden. Meğerse öyle bir şey yokmuş, öyle bir para verilmiyormuş.

» Hikayenin Devamı

Yıl 2005. Beyza’ya deliler gibi aşığım. 3 ay sonunda bu aşkımın farkına vardı ve benimle birlikte olmaya karar verdi.

Artık yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmiyordu. Ben ailemle, o ise devlet yurdunda kalıyordu. 1 yıl harika vakit geçirdik. Ama Beyza’ya ciddi ciddi, sırılsıklam aşık olmuştum ki ailemle bile tanıştırdım.

Annem benden bile çok sevmeye başlamıştı Beyza’yı. “Onun için ölümü bile göze alabilirim” diyordum. Taki 2006 Ocak ayına kadar…

» Hikayenin Devamı

İstanbul’a geldiğimin ilk zamanları. Öğrenciyim ve kalacak olduğum yurda gitmem lazım biran önce.

Abim beni karşıladı ve yurda gittik. Ben eşyalarımı yerleştirdim, abimse dışarıda beni bekledi.

Abimin yanına geldim ve hani yurtlarda kullanılan dolapların vazgeçilmez kilitleri vardır ya tusba lakabıyla anılan, işte o kilitlerden aldık bir tane dolabım için.

Abimle gezdik dolaştık biraz ve beni geri yurda bıraktı aşkam.

» Hikayenin Devamı

Üniversite yıllarında yurtta kalmak gibi bir kadersizliğim vardı. Okulumuzda dersler düzenli değildi. Sabah 2 saat gidip, akşama kadar boş olduğumuz, akşam üzeri derse girip 8-9 gibi okulu terkettiğimiz günlerimiz vardı.

Yine uykusuz geçen bir gecenin ardından, sabahın erken saatlerinde okula gitmek talihsizliğini yasayan ben, ögleden sonranın boş olduğuna seviniyordum. Hiç değilse birkaç saat uyurum diye düşünmüştüm.

Dediğim gibi de yaptım, dersten çıkınca doğru yurda gidip, biraz yattım. Biraz fazla yatmışım sanırım ki, akşama doğru bir oda arkadaşımın gelmesi ile uyandım. Akşam dersine sadece yarım saat kalmıştı.

» Hikayenin Devamı