Küfür diyorum; savaşmaktan iyidir, sevişmekten kötü. Hem bazı küfürler de sanatsaldır. Hayat kurtarır bazen küfür. Can almaktan, can vermekten alıkoyar insanı. Boşaltır kötü öfkesini insanın, elini yanlışa bulamaktan kurtarır. Ve onu kör karanlıktan alıkoyar.

Küfrü savunmuyorum. Ama doğru yerde, doğru zamanda ”Yaşasın küfür!” diyorum. Küfür diyorum, kimi zaman vitamin minaral ve hatta esansiyel aminoasitler kadar vazgeçilmezdir. Çünkü insanın doğumundan itibaren sergilediği bütün eylemler, varoluşuna dönüktür.

Günümüz vahşi kapitalizminde insanın ”küfürsüz varolması” imkansızdır. Kontrolü kaybetmemek şartıyla.

» Hikayenin Devamı

“Bu gökyüzü altında söylenmemiş söz yok. Yine de yürünecek yollar, binilecek bisikletler, izlenecek gün batımları…”

Kitabı kapattı. Şehrin gün batımındaki soluk silüetine baktı. “İzlenecek gün batımları” okunacak kitaplar, izlenecek filmler, gidilecek yollar, görülecek şehirler var diye düşündü. Daha yaşanacak bir hayat…

Eksik olan neydi? Ağzındaki ve aklındaki pas tadı neden? İçinde bir şeyler aradı. Bir coşku ya da sızı, yok mu?

» Hikayenin Devamı

Hani gözünüz hiçbir şeyi görmez o anda. İşte öyle bir andı. Sıkıyorum kendimi, dişlerimi sıkıyorum. Isırıyorum, kanatırcasına ısırıyorum dudaklarımı. Kulaklarım da uğulduyor. Her yanım yanıyor sanki.

Bıraksalar beni, hemen buraya bıraksalar da gitseler. Bakmasalar arkalarına dönüp de, ama babamı verseler bana…

Küçükken her gece sarılıp yattığım oyuncak ayıma ileride babam gibi bir adamla evleneceğimi anlatırdım.

» Hikayenin Devamı

Yıllar nasılda geçmişti. Dile kolay 6 senelik bir ilişki. Paylaşımları, mutluluğu, aşkı anlatmaya gerek yok sanırım. Anlatılamaz anılardır onlar. Ama ya şimdi…

İkimiz için de ilkti her şey. İlk heyecan, ilk aşk, ilk öpüş, ilk sarılış. Hayatta tek bi’ şey istedim, birine ait olmak. Yani birini öpüp, sadece onla bir ömür geçirmek. Sandım ki, sen de öylesin hep. İlk ve tek olacağız diye düşündüm ama meğer bu sadece benim hayalimmiş.

Gerçekten nerde hata yaptığımı arıyorum.

» Hikayenin Devamı

24 Ağustos 1940, Bismarck canlandı. Ne gibi bir anlamı ya da önemi olduğunu hatırlamıyorum. Suyu yardı ve gitti. Adına şiir yazacak değilim.

11 Eylül 1982, güneş doğuyor. Buraların nedense kahverengi örtüsü ve kaosu var. Belirsizlik üzerine binalar yapıyoruz. İnsanları inceliyorum, benlikleri aynı, ihtiyaçları aynı. Farklı hacimlerde aynı ego. Ve aynı hacimde farklı zamanlarda aynı ego.

Sağımda dikilene Memiş’in Keto’ya vurduğu gibi vurdum. Yere düşünce yüzü üzerinde fazlaca çalıştım. Pelte olunca gırtlağına kurşun kalemimi sapladım ki tekrar geğiremesin.

» Hikayenin Devamı