Kollarını iki yana açmış, öylece duruyordu ayakta. Yüzü bulutlara dönük ama gözleri kapalıydı. Yanağında kıvrık bir gülümseme vardı. Kıvrık ve mutlu.

Rüzgar kulağında ıslık çalıyordu. Kıvrık yanağı yüzünden istemeden aralanmış ağzından içeri, saçlarının arasına ve yakasından göğsünün içine küller sokuşturdu rüzgar. Gıdıklandı. Daha bir gülümsedi.

Toprağın ıslak ve çamurlu kokusunu aldı, çekti içine. Öyle derin çekti ki, genzi yandı. Toprağın kokusuna duman ve barut karıştı birden. Korktu.

» Hikayenin Devamı

Beni yaralayan bir kadındı, belki elinde sustalı yoktu ama her yakınlığı, her gülüşünde benden intikam almak isteyen biri gibi bıçaklanıyordum.

Beni öldüren bir kadındı, elinde kurşunları içinde olan bir silah yoktu ama yüzündeki gözlerin bakışları her baktığında kirpiklerini her kırptığında gözbebekleri namlusundan cıkan mermiler gibi üzerime doğru ateşleniyordu.

Çoğundan kurtuldum kimisi boşa giti, kimisi omuzumu sıyırdı, kimisi kolumu yaraladı, kimisi bacaklarıma diz kapaklarımı yaraladı, hiçbiri canımı o kadar acıtmadı.

Çoğundan küçük sıyrılıklarla kurtuldum ama arkanı dönüp giderken bana baktığın o son bakışın beni kalbimin tam ortasından vurup yere yığdı. Son nefesimde aklıma gelen tek şey bu yalan dünya oldu.

Okulun her zamankinden çok çekilmez olduğu günlerden bir gündü. Sinekler bizi o kadar çok rahatsız etmişti ki, arkadaşım (diğer yazımdaki Mustafa) sinekleri öldürüp, sıranın üzerine bırakıyordu.

Matematik hocamız çok müspet bir insan, çok müspet… Arkadaşın sinekleri öldürdüğünü görünce, onların yararlarından, yaratılış nedenlerinden bahsetmeye başladı.

Sınıf çok sıkılmıştı ama otorite konuştuğundan pür dikkat dinliyormuş gibi görünmekteydik. Yani sekiz numaralı maske yüzümüzde. Aslında umrumuzda bile değil :)

» Hikayenin Devamı