-Ne okuyorsun?

Başımı kaldırıp talep eden suratına baktım. Oturduğum yere çeşitli nedenlerle iki metreden fazla yaklaşmış herkesin sormayı hak ettiği soruyu sormuştu bana. Sabahtan beri beşinci kez cevap vermek zorundaydım:

- Empati. Olasılıksız’ın yazarı Adam Fawer’in yeni kitabı.

» Hikayenin Devamı

Malatya’da üniversite okurken, beni türlü vaatlerle yurttan çağırıp, sonra da aklı esince kovan, soyadı dünya çapında meşhur bir fotoğraf malzemesi markası olan vicdansız birini anlatmak istiyorum.

Fabrikatör çocuğu olduğu halde, aylarca “kalorifer parası” diye aylık 50 ytl aldı benden. Meğerse öyle bir şey yokmuş, öyle bir para verilmiyormuş.

» Hikayenin Devamı

Bir kız tanıdım üniversite yıllarında. Anlatılması güç, yaşanması gereken bir kız. Aynı üniversitenin farklı bölümlerinde okuyor ve aynı evi paylaşıyorduk.

Gelgitleri olan, çılgın ve inanılmaz sadakatsiz bir kız tanıdım. Şu an hiç görüşmediğim, görüşmekten korktuğum, hayatımın en güzel yıllarında bana taşıyamayacağım kadar fazla sorumluluklar yükleyen bir kız tanıdım.

Duyguları ile hareket eden, aklın ve mantığın çaresiz kaldığı, ne yapacağını şaşırdığı kocaman kalbi olan ama bir o kadar da acımasız olabilen bir kız tanıdım.

» Hikayenin Devamı

İnternet’i eve yeni bağlattığımız günlerdi. Ben merak içinde ne var ne yok araştırırken, hiç bilmediğim bi’ siteye üye oldum. Hergün ziyaret ediyor, dolaşıyor ve kimseyle konuşmadan kaçıyordum ordan. Çünkü güvenmiyordum, korkuyordum;

- “İnternet’ten biri ile konuşamam, zarar gelir bana” diyordum.

Bir sabah uyandım, kahvaltımı yaptım ve İnternet’e girdim. O siteyi tıkladım. Ama kaydımı silmek için girmiştim bu sefer. Ve bir mesaj gözüme çarptı. Onun mesajıydı…

» Hikayenin Devamı

Dört yıllık üniversite mezunuyum. Her zaman içimde kalan bir olayı sizinle paylaşmak istedim. Neden üniversiteye gelen insanları anlamak çok güç olmuştur? Sonuçta dört belki daha fazla yıllar aynı sıralarda dirsek çürüttüğümüz insanlar neden hep uzak kalmışlardır sosyallikten?

Belki benim hüsnü kuruntum olabilir; ama ben isterdim ki en azından sabahları gördüğüm insanların “Günaydın” diyebilmesini…

Acaba bütün üniversitelerde mi bu durum bu şekilde devam etmekte? Yoksa sadece benim fakülteme ait bir durum mu bu?

» Hikayenin Devamı