Zil çalınca bir gariplik, bir kaybetmişlik hissine kapılırım. Öğrencilerim gittiler. Bazıları okulların tekrar açılış günü geldiğinde, yine “Ne çabuk geçti zaman” diye sızlanacak. Oysa benim için çocukların gelişleri aylar, yıllar olur. Sordular;

- “Sizin için şanslı çocuk kimdir?”

Onlara verdiğim kesin cevabım şöyleydi;

- İlgili anne ve baba ile mükemmel bir öğretmene sahip çocuklar dünyanın en şanslı çocuklarıdır.

Çocuklarımızın hep şanslı olmaları dileğimle.

Şanssız doğar mı insan? Ya da şans var mıdır?

Bu hayatta bazı şeyleri seçebilmeyi çok isterdim; Babamı, işimi, belki de kendimi de…

Bazen dalıyorum düşüncelere, bakıyorum ki hepsi birbirine bağlı, hepsi birbirinden talihsiz. Sonra da annemi düşünüyorum. Ya onun yerinde ben olsaydım? Derler ya, “Ana bahtı kıza” diye, korkuyorum.

» Hikayenin Devamı

Bazen ”Bir şans daha istiyorum. Sadece bir şans!” diye tuttururlar. Hatta küçük çocuklar bile. Bence şunu artık farketmemiz gerekli ki ”İkinci şans” daima yanlışları getirir. Ve üstüne üstlük yaptığınız doğruları da siler.

Tamam, insana bir şans daha verilebilir. Ama ikinci şansı ne siz teklif edin, ne de karşınızdakiler.

İkinci şansa güvenmeyin. Şanslara da güvenmeyin. Bu devirde bile insanlar şansa inanıyorlar. Siz siz olun ”İkinci şans” teklif etmeyin. Ne de size teklif etsinler.

Bence ”İkinci şans”ın getirdiği hiçbir çözüm yoktur ve insanı daima yanlışlara yöneltir.