Ankara’nın köylerinden birinde güzel bir kız yaşıyormuş. Kıza kem gözle bakan kör, yan gözle bakan ise taş olurmuş.

Kız öyle alımlı, öyle güzel, öyle sade ve doğalmış ki, onu her gören yaptığı işi bırakıp sadece onu izliyormuş.

Köye bir gün şehirli bir adam gelmiş. Köyden bir çiftlik alacağını söylemiş. Gel zaman git zaman, kız bu adama delicesine aşık olmuş. Adam da kıza vurulmuş, kandırmış ve imam nikâhı kıymışlar.

» Hikayenin Devamı

- “Gözlerime bak!” dedin.

Gözlerine baktım. Gözlerinde gözlerim. Gözlerinde gözlerimdeki gözlerin. Yalnızım. Gözlerinde gözlerimden başka bir şey yok.

- “Elimi tut!” dedin.

Elini tuttum, sıcacıktı. Elinde elim. Parmaklarında parmaklarım. Yalnızım. Elinde elimden başka bir şey yok.

» Hikayenin Devamı

Neredeyse herkesin çocukken bisikleti olmuştur heralde. Benim de vardı. Ve ben her sabah saat 6′da evden çıkar bisikletime atlar, artık pedal çevirecek gücüm kalmayana kadar dolaşırdım.

Eve geldiğimdeyse “Bugün de tüm şehri gezdim” diye düşünüp kendimle gurur duyardım. Ve bir gün babam bize “Sizi yaylaya götüreyim mi?” dedi. Biz de ailecek büyük bi’ sevinçle kabul ettik tabii.

Nerden bilebilirdim yayla gezintisinin beni kendimden utanmaya sürükleyecek bi’ yolculuk olacağını.

» Hikayenin Devamı

Gülen gözleriyle sevgili özlenir. Bitmez istekleri olsa da kardeş özlenir. Mis gibi tarçın kokusuyla anne özlenir. Ama kesinlikle hor görülmemelidir, şehirler de özlenir…

Hem sevgili, hem kardeş, hem de yeri gelince anne olan şehirler özlenir. 8 aycık da kalsan, upuzun 8 yıl da geçirsen, alıştıysan keşmekeşine, havasına hepsinden daha çok özlenir.

Bilemezdim özleyeceğimi. Bir kurşunkalemin ucundaydı benim bu şehre gelme ihtimalim. Boğaza karşı içilen çayların hayalini bile kurmamıştım; umutsuz vaka değildi ama dedim ya yalnızca bir ihtimaldi.

» Hikayenin Devamı