Yıl 1999. Ağustos 17, saat 00.00. Yeni bir güne merhaba demiş Türkiye. O saatte yatağına yatan milyonlarca insanın aklından neler geçiyor kim bilir.

Gelecek hakkında düşünülenler, yapılan sayısız planlar, umutlar ile kapanıyor gözler. Neden mi? Uyanıp, bu umutları, bu planları gerçekleştirmeye..

Evet, 8 yaşındayım o gün. Çocuktum başka deyişle. Belki de hiçbir amacım yoktu. Hiçbir düşüncem yoktu hayata dair o yaşımda. O yaşıma kadar yaşadığım Kocaeli Merkez’de bulunan müstakil evim. Bilenler, bilir Çukurbağ.

» Hikayenin Devamı

Yine gözlerim doldu, 17 Ağustos’daki gibi.

Bir babanın, evladı için dünyaları yıkabilecek bir adamın acizliğini, yalvaran gözlerini gördüm.

O adam ki, ailesinin her ferdinin saçının bir teli için bin ah çekmiş, kızının ilk yürüyüşünde kalbi köpürmüştü. O an sanki bütün neşeler onun için yaratılmıştı. Hani, yavrusu hastalanmıştı da sabahları beklemişti başucunda uykusuz. Oğlunu kız arkadaşıyla gördüğünde, görünmez tarafında gurur, görünür tarafında nasihat yollamıştı ona.

» Hikayenin Devamı