Artık yürüyecek gücü kalmamıştı, kaldırıma oturdu ve başını elleri arasına aldı. Yağan yağmuru umursamıyordu, bir sigara yakmak istedi, sigara paketi cebinde değildi. Sırılsıklam olmuştu ve kendi kendine mırıldanıyordu…

Zorda olsa ayağa kalktı. Evine doğru yürümeye başladı. Birkaç dakika sonra evindeydi ama bu kez de anahtarı bulamıyordu. Zorda olsa ıslak ceketinin cebinde anahtarı buldu. Bu sırada eline bir kağıt takıldı. Kağıdı cebinden çıkardı. Kağıdı gelişi güzel katlamış ve cebine koymuştu. O anda sadece ilk cümlelerini okuduğu kağıda bakarak ağlamaya başladı.

Kağıdı açtı;

» Hikayenin Devamı

Bir ilkbahar sabahıydı seni görüşüm. Bakışların içimi eritmişti. Bana güldüğünü hala hatırlıyorum ki düşün bu yedi sene önceydi.

Yağmurlu bir 23 Nisan sabahıydı benim oluşun. 23 Nisan sabahıydı kalbimde var oluşun. Kıvırcık saçların vardı omuzlarına dağılan ve tatlı bakışların içimi dağlayan. Çok sürmedi sana aşık olmam.

Cep telefonu da yoktu o zamanlar. Okuldan gelince beni arardın, sesini duymak için evden dışarı çıkmazdım. Telefonun başında az mı bekledim aramanı, az mı istedim beni sevdiğini söylemeni.
Ama sen ben sormadan söylemezdin.

» Hikayenin Devamı

Yıl 2005. Beyza’ya deliler gibi aşığım. 3 ay sonunda bu aşkımın farkına vardı ve benimle birlikte olmaya karar verdi.

Artık yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmiyordu. Ben ailemle, o ise devlet yurdunda kalıyordu. 1 yıl harika vakit geçirdik. Ama Beyza’ya ciddi ciddi, sırılsıklam aşık olmuştum ki ailemle bile tanıştırdım.

Annem benden bile çok sevmeye başlamıştı Beyza’yı. “Onun için ölümü bile göze alabilirim” diyordum. Taki 2006 Ocak ayına kadar…

» Hikayenin Devamı

Efenim, nedense kızlar erkeklerin sadık olamadığından, ne biliyim yeterince romantik olmadıklarından, kendilerine onların arzu ettikleri kadar ilgı gosterilmediğinden şikayet ederler. Kızlar “Yalan” demeyin, taş olursunuz.

Peki, kendilerine ilgi gösteren, tabir-i caizse it gibi seven “Aman bi’ tanem kırılmasın, aman üzulmesin” diye kendini paralayan erkeğin sonu ne olur?

Cevap basit; kırık bir kalp, bir ufak 70lik, “Yetiş kanka sendromu”

» Hikayenin Devamı

Tanımadan yaşamaya başladığın bir hikayeydi hayatın senin. En kötü ihtimalle başlayarak daha kötüsüne hazırlamıştın belki de kendini ve sen en kötüsünü seçerek acı ile ve ağlayarak başladın.

Aldığın nefes ciğerlerini yakıyordu o gün. Sızılıyor duyarsızca umursamadan tepkiler veriyordun gitmiş olduğun yolda karşına çıkanlara. Anlamlar vermeye çalışıyordun ama yetmiyordu hislerin bunları anlamlandırmaya.

Neden sonra bu acı yerini gülücüklere bıraktı. Sen güldün. Çevrendekiler de güldü. Sen ağlarken anlamadığın yine onlarca kişi koşturmaya başladı ardından ve senin sızılarını durdurmaya çalıştılar.

» Hikayenin Devamı