 |
|
Sevdikçe büyüdü gözümde dünya. Dünya döndükçe küçüldü sevda
Hayat, akışına bırakılan, umutsuz bir vadi gibi bende. Yaa toprağından, yaa yağmurundan… Bahar, hep geç kalan bir mevsim bende. Nereden, nasıl başlasam, hep aynı sokak, hep aynı yerde. Her sabah yeni bir günle, yeni bir hayat başlar tüm hücrelerimde ve her gün batımı, milyonlarca hayal kırıklığını beraberinde getirmekte.
Zoraki birliktelikler ve bile bile kavuşmayanlar
Şimdi, o kadar gerçekçi konuştuk ki gerçekleri ilk defa. Yine de bi’ eksiklik var biliyorum. Ya da bi’ fazlalık diğer’inde. Bilmiyorum kaç insan yaşadı bunu. Gece gündüz, yatıp kalkıp birbirlerine aşık olduğunu defalarca söyleyen, bunu söylemekten hiç bıkmayan ama buna rağmen hala kavuşmayan insanlar. Kavuşamayan değil, kavuşmayanlar. Göz göre göre her gün birbileri için üzülüp ölenler.
Gong
Bu oyun 3 gongta biter ve işte birinci “GONG” çaldı!!! Aslında bu oyunun kuralı, hiç gong sesini duymamaktır, hatta beklememektir. Çünkü bu oyunu oynayanlar iyi bilir, herkes o sesi duymamak için elinden geleni yapar ama ilk gong sesi geldi mi “Eyvah” denir, etekler tutuşur ve diğer gonglar istemeye istemeye, korkarak, kaçarak beklenir, sessizce… İki oyuncu da itiraf edemez birbirine, ne gong sesini duyduklarını, ne de diğer gonglardan da kaçamayacaklarının bilincinde olduklarını…
Seni kaybetmeyi hiç istemedim ben
Seni kaybemek, müebbet hapislere mahküm etmek kendimi bile bile! En bitmez tükenmez yollarda kol kola yürümek ölümle seve seve! Dudaklarımda maziden kalma bir şarkının melodisi. Seni sevmek hayat demek. Sensizlik ölüm! Seni kaybetmeyi hiç istemedim ben. Bir kuş misali konmuştun avuçlarıma. Öyle sevdim öyle sevdim ki gitme istedim. Bende bir ömür bitme istedim. Git-me!
Hoşçakal
Ne denilebilir ki. “Elimden tut yoksa düşeceğim“le başlar. El tutulur, göz görülür, sarmal bulmaca başlar. İçe döndükçe sevdirir. Dışa baktıkça acı verir. Nasıl bir şeydir ki, konuşmak böyle yaralayıcı, böyle kırıcı olabilir. İnsan nasıl sessiz kalmayı tercih eder her şartta, kırılmamak adına. Korkaklık mı bilmiyorum. Ama yetti. Sanırım bir çok şey aldı götürdü iki taraftan da. Hangisi bu kadar anlamsızlaştı hatırlamıyorum hiç! Hangisinde bu kadar mağlup, kör ve saçma ve aç kaldım hatırlamıyorum.
|
|
Loading ...
