Sıkıntılı günler bunlar. Düzensizliğimin, çalışamamanın verdiği sıkıntı. Biliyorum kapılıp gideceğim final sonrası sessizliğe. Ama yine de çalışmak gelmiyor içimden.

Bir şeye karar verdim ben. Çalışma isteği belli bir felsefeye inanmaktan geçiyor. Bir şeyi ne için yaptığına inanmaktan geçiyor. Çoğu insanın adını bile duymadığı Mustafa İnan’ın düşüncesinden geçiyor.

”Bu işi neden yapıyorum ve ne yapmak istiyorum?” düşüncesini iyice idrak etmekten geçiyor.
Ve bunlara sahip değilseniz içinizden çalışmak, okula gitmek, hatta sınava girmek bile gelmiyor. Gereksiz olduğuna inandığınızdan belki de.

» Hikayenin Devamı

Cennete uçarken bir parçanı bana bıraktın! Mavi boncuğum.

Yine yağmur yağıyor, minik minik süzülüyor camdan aşağı. Usulca fısıldıyorsun;

- “Yağmurun sesine bak, aşka davet ediyor.”

Ve gözlerin iri iri bakıyor etrafa.

Aynanın karşısında kendini incelerken konuşmaya başlıyorsun;

» Hikayenin Devamı

İnternet’te tanıştığım kız, eski kız arkadaşımın ablası çıktı. İlk buluşmamıza onunla gelince, küçücük kafeteryada onlarla saklambaç oynamak zorunda kaldım.

Elimde yüzümü gizleyen gazete, durmadan tepemde bitip bir şey ister misin diye sorup, dikkatleri üzerime çeken garsonla, sanki bir gerilim filmin de hissettim kendimi.

İkinci buluşma karanlık bir sinema da oldu. Üçüncüsü ise hiç olmadı :(

İnsanoğlu aşkı sevgiyi hayatında bi’ kere yakalıyor ya da öyle düşünüyor. Ben o insan için o kadar çok şey yaptım ki, anlatamam. Ben bu insanın askerliği boyunca evden dışarı çıkamadım “Aman aklı bende kalmasın” diyerekten.

15 ay ne demek… Bi’ insanla beraber askerlik yapmak… Ben nelere katlandım arkadaşlar. Bu insanla ben nişanlandım Haziranın 16’sında. 30 Haziranda başka biriyle telefonla mesajlaşırken yakaladım.

Beni aldattı. Ben buna ragmen gene affettim, “Erkektir” dedim, “Nasıl olsa geçici hevestir” dedim. Onu da nasıl yakaladım, sürekli telefonunu benden saklıyordu. Bir gün o iki dakikalığına ortadan kayboldu. Telefonunu unuttu. Ben de bu fırsatta telefonunu karıştırdım.

» Hikayenin Devamı

Dilimin altında hazırcevaplık yayı olduğunu iddia edenleri utandırmayacak biçimde (umarım), annemi geçmişe doğru götürmek yoluyla cesaret abidesi bendenizin anılarının ikinci kısmını anlatmaya başlıyorum canlarım (burda kendimi masalcı nine gibi hissettim).

Daha önce de bahsettiğim gibi, annem ben küçükken çalıştığı için, beni önce kreşe vermişler ama öyle bi’ cıngar çıkarmışım ki kreşte, orada çalışan bayan ablama “Çocuk buralarda helak olacak” demek suretiyle benim oradan alınmama vesile olmuş ve bundan sonra benim konu komşu akraba ziyaretleri başlamış.

İşte bu ziyaretlerden birinde, komşu teyze temizlik yaparken ben de televizyon izliyormuşum. Kadıncağız ikiz yatağın altına girmiş elinde süpürgeyle ve bana seslenmiş:

» Hikayenin Devamı