Sıkıntılar arazsında amaçsızca yürüyordu. Kabaran kirli dalgalara baktı. Tiksinti duydu. İkindi güneşi alnını yakıyordu. Alnının terini kolunun tersiyle sildi. Gömleğinin cebinden bir sigara çıkarıp yaktı. Can sıkıcı hava bir an önce dağılmalıydı. O da öyle yapmayı düşünüyordu.

Ayakkabılarını eline alarak çıplak ayaklarla yürüdü. Pantolonunun paçalarını sıvadı. Kıyıya vuran dalgalara doğru yürüyordu. Birkaç çocuk suları şapırdatarak yanından geçti. Az ötede sevgililer kol kola yürüyorlardı.

» Hikayenin Devamı

Hayata dair yaşadıklarımıza bakınca, kimse olanlara bir anlam veremez, ya da bu anlamsızlık karmaşasında kendine pay çıkarır. Kendine pay çıkaranlara benim sözüm. Sözüm ona pay çıkarma kavgasında olanlara.

Seversin; belki yanındasındır, belki kilometrelerce uzağında… Ne kadar seversen sev, seninle ilgili kuşkular hep vardır. Oysa senden önce neler yaşadı, nasıl sevdi bilsen kıskanırsın. Senden önce sevdiğini nasıl sildi, bilsen korkarsın.

Bu, ne onun son derece sevecen, ne de son derece acımasız olduğunun göstergesidir. Bu sadece onun hayat felsefesidir ve ”Hak edene hak ettiği gibi davranacaksın” mantığından başka bir şey değildir.

» Hikayenin Devamı

Vurgun yedi yüreğim. Nice güvenilen dağlara kar yağdı. Nice fırtınalara göğüs gerdi. Nice çığların altında kaldı yaşama direndi. Direndi de bir sana yenildi.

Vurgunlarda şimdi yüreğim. Hiç bu kadar acıtmamıştı canımı oysa yüreğimi kanatanlar. Hiç bu kadar kanamamıştı ki zaten yaram. Evet, itiraf ediyorum kabuk bağladıkça yüreğime hançer hançer soktuğum sensin.

Hiç bu kadar anlam bulmamıştı susmalar. Ne güzel susardın değil mi? Sen susardın, bense aşkına susardım, acıkırdım hatta ekmek gibi, su gibi nimettendin.

» Hikayenin Devamı