Hatırlıyorum da çocukluğumda akşam sefaları açardı evimizin önünde. “Evimiz” dediysem aslında başkalarının olup, bizim kendimizinmiş gibi benimsediğimiz bilmem kaçıncı ev…

Bu benimseme hissiyle, her taşındığımız evde, yeniden bağlamaya çalışırdık çözülüp, gitmiş ailemizin bağlarını. Hepimiz yaşama tutunabilmek için evin muhtelif yerleriyle samimi olur, onlara, kendimize has özellikler katarak, evimize gelenlere “Burası bize ait, bizim bir parçamız” hissi uyandırmaya çalışırdık.

Ben hep akşam sefalarına bağladım o evde yüreğimi. Öz be öz olmama rağmen kendimi hep üvey hissettiğim o evin içinde bana ait hiçbir yer yoktu. Bu yüzden belki de hep “dış kapının akşam sefası” oldum.

» Hikayenin Devamı