İstanbullular bilirler. Şehir içinde toplu taşıma yapan iki çeşit otobüs vardır. Biri İETT diğeri de özel halk otobüsleridir. Aralarındaki fark birinin (İETT) devlet trarafından diğerinin de adı üzerinde özel işletmeyle münferit olarak yönetiliyor olmasıdır.

Aslında asıl farkları araçların içlerindeki dekorasyon farklılığıdır. İETT’de bir tane bile aksesuar bulamazsınız, çünkü büyük ihtimal yasaktır. Özellerde ise ohooo… Ne ararsanız vardır. Çocuklarının fotoğrafları, maaşallahlar, nazar boncukları, sevdikleri özlü sözlerin stikerları (”Alem bana, ben sana hastayım” gibi) daha neler neler…

İşte bu neler nelere dahil olan bir aksesuara rastladım bir özel halk otobüsünde; LCD televizyon. Yuh artık.

Daha da garip olan “mute” modunda idi. Gerçi sesi açık olmuş olsa bile o trafik gürültüsünde ne duyulabilir ki… Hadi sesi de kapalıdır, ne bileyim reklam falan döndürürsünüz, tamam anlarız. Ama müzik klipleri dönüyor idi. Bir kere mantığa aykırı, ses olmadan o klipten ne anlarız ki biz… İlahi şöför amca : )