Almanya’da yaşıyorum. 21 yaşındayım ama Almanya’dan nefret ediyorum.

3 senedir bir erkek arkadaşım var Türkiye’de yaşayan ve biz bir iki yil içinde evlenmek istiyoruz. Bunun için de benim Türkiye’ye temelli dönmem gerekiyor ama korkuyorum acaba yapabilir miyim diye.

Türkçem çok kötü değil. Mesleğim de var. Acaba iş bulabilir miyim?

Biz Türkler ne garip insanlariz. Hiç tanımadığımız insanlara abi, abla, amca, dayı, teyze, analık, babalık, kardeş, bacı, yenge ve daha buna benzer bir sürü sıfatla hitap eder, onları derhal ailemize katmayı bir marifet biliriz.

Ben de Türkiye’de yetiştim. Yıllarca kendimden büyüklere bu sıfatlardan birçoğunu kullanarak seslendim. Hiçbir zaman aklıma bile gelmeyen bir şey bu tip hitap sözlerinin karşımdaki insanı yaralayıp rencide edebileceği.

Aşağı yukarı 12-13 yıldır Almanya’da yaşıyorum. Burada küçücük çocukların bile bana veya diğer yetişkinlere adıyla hitap etmesi önceleri garibime gitmişti ama alışmışım demek ki.

» Hikayenin Devamı

Kedi ürkekliğinde sokulmuştum dizlerine. Ellerimi avuçlarına aldığında saç diplerimden ayak parmaklarıma kadar bir titreme gelirdi. Vücudumu sıcaklığın sarmadan önce ”Bu hala neyin heyecanı?” adını koyamıyordum. Zira ben seni dün tanımadım ki!

Yüreğim avuçlarında kuş gibi çırpınırken, kendimi sana bıraktım. En savunmasız halimle, çıplaklığımla görmüştün beni. ”Utandığında yüzü kızaran erkek kalmadı” diye dalga geçerdin sana baktığımda. Hala niye kızarıyor yüzüm? Ben seni dün tanımadım ki!

» Hikayenin Devamı

Bazen düşünürüm de, hayatın tek anlamı yuva kurmak gibi gelir. Sanki her şey evlilik için el birliği yapıyor. Her genç kızın hayali midir bilmem ama iyi bir aileye sahip olmak çok zor bir olay.

Evlilik olgusu da o kadar dejenere olmuş ki, geçen gün haberlerde yanlış hatırlamıyorsam Almanya’da bi’ avukat sanırım, öneride bulunmuş; “Evlilikler 7 yılla sınırlandırılsın” ki, nafaka sorunlarıda ortadan kalksın diye!

Ne kadar samimiyetsiz bir durum. İnsanlar artık duyguyu değil yaşamak, duygusal düşünemiyorlar bile.

» Hikayenin Devamı

Kayınvalidem 1915′te Afrika’da, Klimanjaro Daglarının eteğinde bir bölgede doğmuş. Babası orada birçok arazi alarak kahve üretimi yapan bir Alman işadamı. Kayınvalidemden başka 3 kızı daha olan bir baba.

1930 senesine kadar sorunsuz bir hayat yaşamış. Daha sonra bulundukları bölgede olan olaylar yüzünden toparlanıp Almanya’ya geri dönerlerken, bir kamulaştırma işlemi yüzünden topraklarını da kaybetmişler.

Berlin’e döndükleri zaman, babası bu kez Rusya’da bir fabrikayı kurma, yönetme görevi alıyor ve daha yerleşmeye fırsat kalmadan bu kez Rusya’ya hareket ediyorlar. 1938 de geri dönüyorlar ve 2, Dünya Savasinda Kayinvalidem Hitlerin gencligi grubunda yer aliyor.

» Hikayenin Devamı