Ege’de Altınkumdayız. Sene 1997. Ailece yazlığımızın terasında akşam yemeği yiyoruz.

Şehir hayatının karmaşasından kaçan babam ve annem, ne yazık ki bu sene yazlığı satacaklarını söylüyorlar bana ve kardeşime. Çünkü artık zor oluyor bu kadar yol gelmek her yaz.

Yemeğimizi bitirmeden küsüp odamıza kapatıyoruz kendimizi, binbir türlü kapris zırlama, cinlenme evrelerinden sonra alışıyoruz bu fikre ve o yazı yaşıyoruz.

Cumartesi sabahı babamın yakın arkadaşı Sinan Amca’nın Butik oteline gidiyorum. Görevim belli, resepsiyondaki ablalara yardım ediyorum. Fotokopi çekiyorum, getir götür işleri. Ama bana sorsanız nasıl önemli hissediyorum kendimi.

» Hikayenin Devamı