Oldukça sıcak bir sabah, yine her tatil gününde olduğu gibi geç saatlerde uyandım. Uyandığım ev dayımın evi, gece Mersin’e geç ulaşmamın etkisiyle ancak yeni hatırlayabiliyordum.

Dayım işe gitmişti, ilk günün kahvaltısını ben hazırlayacaktım. Geç kalkmanın da oluşturduğu bir etkiyle oldukça açtım, doğruca mutfağa yöneldim. Elimi ekmek kutusuna attım, boştu. Oysa peynir ekmek hayallerim vardı o an.

Doğruca yüzümü yıkayıp, üstümü değiştirdim ve binanın biraz yanındaki fırıncıya girdim. Pide istediğimi belirttim ve boş gördüğüm son sandalyeye oturup beklemeye başladım. Bu sırada içeriye 50-60 yaşlarında bir amca girdi, refleks şeklinde ayağa kalktım, “Buyur amca, otur” dedim; teşekkür etti.

» Hikayenin Devamı

Amcamın sahip olduğu bakkal dükkanın da amcamın oğlu ile durmaktaydık. Ben dükkanın arka tarafında oturuyordum. Yeğenim müşteri gelince kasaya doğru gitti.

Adam masanın üzerine telefonunu bırakmış, alışveriş yapıyordu. Kör şans, telefon benim telefonumun aynı modeli. Yeğenim de benim zannedip, adamın önünden telefonu alıp, bana getirdi. Tabii adam görmedi. Dolayısı ile ben de cebimdeki telefonu farketmeden telefonu elime aldım.

Birden şaşırmıştım; telefonda başka bir operatör ismi yazıyordu. Heyecanla telefonu kapatıp, açtım. Pin kodunu girdim; birinci hata, tekrar girdim ikici hata. Terlemiştim ve üçüncü hata, sim bloke!

» Hikayenin Devamı

Günlerden bir gün, kalabalık ve buna aldırmayıp minibüse hala yolcu tıkmaya çalışan bir şoförün kullandığı bir minibüste, bir amca, bu minibüsteki insanları, minibüsü organize edip yerleştirmeyi kendine görev bellemiş ve sürekli “Sen şuraya, sen buraya, sen otur, sen kaykıl” şeklinde direktifler vermektedir.

Uzunca bir süre, şişman bir teyze amcayı baya zorlar. Çünkü teyze -doğal olarak- amcanın hiçbir dizilim planına uy(a)mamaktadır. Amca çok sinirlenir ve en sonunda kendinden geçmiş bir şekilde ortaya bir laf atar:

- Bu ne kardeşim, şişman insanlar binmesin şu minibüse!

Bundan taaa yıllar önce, bizim zamanımızda, “BigBubble” sakızlarının çam sakızlarıyla beraber pazarlarda güzel köylü annelerimiz tarafından satıldığı, develer tellal pireler berber, insanoğlunun bu tür hayvanlar gibi meslek edinmediği mağara yıllarında, bir “İdris” amcam yaşamıştı.

Kendisi her iki cümlesinden birinde “bizim“, diğerinde “zamanımızda…” dediği gibi, çok da tonton ve yanaklarındaki etlenme nedeniyle dolu dolu konuşan neşeli bir adamdı.

Mahalli eşraf tarafından çok sevilen, kahve önünden geçerken en az bir düzine insan tarafından “Buyur, hoşgeldin!” gören, canı sıkkın olsa dahi mahallenin cocuklarıyla anlaşmayı seve seve başaran bir “İdris” idi. O ki, onunla tanışmamızda bu “İdris”den dolayı oldu.

» Hikayenin Devamı

Şimdi soğuk savaş ve otobüs kuyruğu tamlamalarını yan yana görünce şaşırabilirsiniz, heyecanlanıp sandalyeden düşebilirsiniz. Ey dünya halkları, tırsmayınız, yalnızca bir sosyal tespittir bu, kendi çapımda kendi bilim evimde yaptığım deneyler sonucunda varmış olduğum bir sosyal tespit.

Otobüs duraklarında uzunca kuyruklar oluştuğunu hepimiz biliriz. Elbette ki doğa gereği bazıları ön sıralarda bazıları ise arka sıralarda yer almaktadır bu kuyruklarda. Fakat bu doğa gereği bu şekilde dizilen kuyruklar yine doğa gereği ve doğal seleksiyon dediğimiz güçlü olanın hayatta kalması prensibine göre yeniden şekillenir.

» Hikayenin Devamı