2 hafta önce babamı ameliyat için hastaneye götürdüm. Eşyalarını güzelce hazırladık. Ki zaten çok değildi eşyası. 2 gün yatacaktı orada. Bir gün ameliyattan önce, bir de sonra. Bitti, bu kadar, 2 gün.

Yola çıktık. Araba ile hastahane arası 4 dk. Ama yol üstündeki her bakkalda duruyoruz. Birinden su alıyoruz, diğerinden biraz daha su, öbüründen meyva suyu, diğerinden biraz daha meyva suyu. Soruyorum;

- Neden duruyoruz hepsinde. Birinden bütün ihtiyaçlarınızı karşılayamıyor musun?

- “Aklıma gelmedi” diyor

» Hikayenin Devamı

Sabahın bir vaktinde kapı zili çalar. Bir iki esneme ve gevşemeden sonra, gözler kısık bir şekilde kapıya doğru yol alınır. Kapı açılır ve karşıda bir komşu teyze belirir. Gözleri yaşlı bir şekilde

- “Anneni çağırır mısın” der.

Anne uyandırılır. Kadın göz yaşlarıyla anneye bakarak

- “Nafiz abi ölmüş“der.

O anda her şey durur. Çünkü bu isim evin babasının ismidir. Bir anda hastane koridorları, röntgen filmleri, babanın geçirdiği kalp krizleri hepsi arda arda kafada canlanır.

» Hikayenin Devamı

Televizyon ile tanıştığımda ya 5, ya 6 yaşımdaydım. Nedendir bilmem? Babam ne daha önce yaptığı, ne de daha sonra yapabileceği bir şeyi yaparak benim elimden tuttu ve komşuya götürdü.

Orada oturma odasına girince hayrete düştüm. Koltuklarda, sandalyelerde oturan yetişkinler ve yerde diz çökmüş çocuklar adeta büyülenmiş gibi bir kutuya bakıyorlardı.

O kutuda bir şeyler oynuyor. Bir takım sesler geliyordu. Bu günkü anlamda bir çizgi filmdi televizyonda oynayan.

» Hikayenin Devamı