Yine sinir harbi, yine tüylerimi ürperten haberler. Dün yine bir haber okudum İnternet’te, çılgına döndüm.

Zaten benim bünyem kaldırmıyor artık, okumayayım diyorum, dinlemeyeyim diyorum ama engel olamıyorum kendime.

Her neyse, haberde şundan bahsediliyordu; bizim gurur kaynağımız askerlerimiz, Kandil dağında aslında sadece bu i. sürüleriyle değil, aynı zaman da bunların yanında daha birçok milletten insanlarla da savaşıyorlarmış hatta burada Britanyalı üç kişi bile varmış.

» Hikayenin Devamı

Gün geçtikçe etrafımızda özgür(!) düşünceler artıyor. Herkes bir özgürlüktür tutturmuş gidiyor. Hak hukuk diyen istediğini yapmalı gibi…

Çevreme baktığımda insanların özgürlükten anladıkları aynen bu; “İstediğini yapmak“. Asla ve asla bu demek değil.

Her geçen gün “erkek”, “kadın” dışında cinsiyetler oluşuyor. “Gay” diye nitelendirilen insanlar da bunlardan.

» Hikayenin Devamı

İlk ve Ortaokulu İstanbul’un saygın ama kendi halinde, çocukluğumun en güzel yıllarının geçtiği bir vakıf okulunda bitirmiştim.

Okulda bizden başka belki bizim sayımızdan da çok burslu öğrenci vardı. Bir dönem milletvekilliği ve belediye başkanlığı yapan vakıf kurucusu gerçekten zoru başarmış, yüzlerce yetenekli Anadolu çocuklarının eğitimini karşılıyordu sadece bilim ve insanlık adına.

O güne kadar hiçbir arkadaşım bana “Benim bundan hiç olmadı”, “Ben bunu hiç görmedim” dememişti. Okulda servis aracından inerken ayakkabılarımı toza bular, saçlarımı dağıtır, defterimin sayfalarını koparırdım onlara daha yakın olmak için.

» Hikayenin Devamı

Ege’de Altınkumdayız. Sene 1997. Ailece yazlığımızın terasında akşam yemeği yiyoruz.

Şehir hayatının karmaşasından kaçan babam ve annem, ne yazık ki bu sene yazlığı satacaklarını söylüyorlar bana ve kardeşime. Çünkü artık zor oluyor bu kadar yol gelmek her yaz.

Yemeğimizi bitirmeden küsüp odamıza kapatıyoruz kendimizi, binbir türlü kapris zırlama, cinlenme evrelerinden sonra alışıyoruz bu fikre ve o yazı yaşıyoruz.

Cumartesi sabahı babamın yakın arkadaşı Sinan Amca’nın Butik oteline gidiyorum. Görevim belli, resepsiyondaki ablalara yardım ediyorum. Fotokopi çekiyorum, getir götür işleri. Ama bana sorsanız nasıl önemli hissediyorum kendimi.

» Hikayenin Devamı

Yakın bir tanıdık, Amerika’da bir ailenin yanında yaşamaktadır. Her akşam birlikte yemek yerler.

Her yemekte, evin annesi çocuğa “Salad dressing?” diye sorar. Çocuk da herhalde giydiği şeylerin yemeğe uygun olmadığını düşünerek mahçup olur.

Böylece bir hafta geçer. Yedinci gün çocuk “Bu sefer salad dressing demeyecek” diye düşünerek son derece şık giyinir. Saçlarını joleler, normal bir ev yemeğine takım elbiseyle oturur.

» Hikayenin Devamı