Sıkıntılar arazsında amaçsızca yürüyordu. Kabaran kirli dalgalara baktı. Tiksinti duydu. İkindi güneşi alnını yakıyordu. Alnının terini kolunun tersiyle sildi. Gömleğinin cebinden bir sigara çıkarıp yaktı. Can sıkıcı hava bir an önce dağılmalıydı. O da öyle yapmayı düşünüyordu.

Ayakkabılarını eline alarak çıplak ayaklarla yürüdü. Pantolonunun paçalarını sıvadı. Kıyıya vuran dalgalara doğru yürüyordu. Birkaç çocuk suları şapırdatarak yanından geçti. Az ötede sevgililer kol kola yürüyorlardı.

» Hikayenin Devamı

İsterik ve gizli sevişen bir kadın gibi boşalıyordu yağmur kentin üstüne. Kent, öyle yenik ve öyle teslim olmuş ıslanıyordu. Metruk bir evin tek kapı girişindeki saçağa sığınmış, ben de kent gibi yağmura teslim olmamak için, en azından burada ıslanmaya direniyordum.

Havada bir gerginlik vardı. Sanki koca kent geçici bir geri adım atmış ve tahammülünü zorlayan yağmurla hesaplaşmaya hazırlanıyor gibi bir his yaratıyordu insanda; boğuk ve sessiz.

Nem öylesine çıldırmış seviyeleri zorluyordu ki doğa; sanki kavganın namuslusunda geçerli olan, kadın ve çocuklar ve yaşlılar hariç olmak üzere ayracını yok sayıp, belden aşağıya vuruyordu.

» Hikayenin Devamı

Artık sen bir hiçsin! “Sus, yazma yeter!” deme bana. Seni bu kadar acımasız yakalamışken, seninle olan bütün anıları, gülüşleri, öpüşmeleri, tutuşmaları, bakışları, nefesiz sevişmlerimizi…

Boğup öldürmem lazım. Acı çektireceğim bir ölüm lazım beyaz satırlarıma.

Yüreğimden dökülen her harf, her söz, her kelime, her isyan, her sen’in gectiğin ne varsa boğazından kesilen bir hayvanın son nefesiyle yalan dünyaya fırşkırdığı kanı gibi oluk oluk akmalı satırlarıma.

Korksun gözleri satırlara ilişen melek ruhlu kalpler, kanamasın başka kalpler diye…

Kanlanmış gözlerinde büyüyen gözbebekleri dalgındı. Ne rüzgârın şiddeti kapatabiliyordu gözlerini ne de yüzüne kurşun gibi çarpan yağmur damlaları.

Elinde tuttuğu, babasından kalma soğuk kırkbeşliğin topuyla oynuyordu farkında olmadan. Evinin karşısındaki yanmayan sokak lambasının altında öylece dikilmiş duruyordu. Evine girecek ne gücü ne de cesareti vardı. Hem gidip de ne yapacaktı boş eve. Boş, bomboş kendisi gibi yapayalnız, sadece anıların yaşadığı bu eve girip de ne yapacaktı ki.

Geçen ay kanser hastası karısını kaybettiğinden bu yana bunu düşünüyordu sürekli. Hayatında ilk defa yalnız kalmıştı ama yalnızlığa dayanamayacağını uzun süredir biliyordu.

» Hikayenin Devamı

Anne babası çalışan, ağabeyleri ve ablası da kendinden kat be kat büyük olan bir çocuk olarak ben büyüdüysem herkes büyür anlayışıyla bugüne kadar geldik.

Tek başına büyüyen çocukların aksine, asla yaramaz bir çocuk olmadım. Tersine sanki yaramazlık yaparsam dünya yıkılacakmış gibi davranırdım. Birisi bana kızacak diye ödüm kopardı. Ama yaramazlığın ötesinde bana sonradan anlatılan ve şu anda bile gülmekten katıldığım öyle laflarım varmış ki, paylaşmadan geçemeyeceğim.

Bana sürekli başkaları bakardı. Bir ay teyze, bir ay komşu, tanıdık, akraba, o kadar çok evde kaldım ki, birçoğunu hatırlamıyorum bile.

» Hikayenin Devamı