Ara sıra gazete ve televizyonlarda dahi çocuklar haber yapılır. 3 yaşında piyano çalan kız gibi. Bunların kimi büyüyünce gerçekten ünlü, başarılı insanlar olurken bazılarıysa yıllar içinde kaybolur gider.

Gürkan Hoca bu kaybolanlardan. Siyah beyaz fotoğrafını 17 Kasım 1962 tarihli Cumhuriyet gazetesinin 2. sayfasında “Dahi çocuk” başlığının altında görebilirsiniz.

Doğmayı bile erkenden becermiş Gürkan Hoca. 24. haftalıkken anasının karnından çıktığında küçücük, kara kuru bir şeymiş.

» Hikayenin Devamı

Askerliğini Ankara’da yapacağı müjdesini emmioğlu ona vermişti. Seviçten içi içine sığmıyordu. Hiç büyükşehir görmemişti. Gerçi onun memleketi de yiğidin harman olduğu çamlığı, testi kebabı, arabaşı çorbası ile anılan Ankara’ya çok yakın bir anadolu şehri idi.

Köyden il merkezine kadar muhtar traktörüyle getirmişti onları. Anacığı yaşlı gözlerle otobüse binene kadar bırakmadı oğlunu.

- “Ah keşke baban da göreydi oğul” diyerek son kez vedaşlaştı oğluyla.

» Hikayenin Devamı

Ahıska Caddesi’nin girişi öyle pek özellikli bir yer sayılmaz. Her iki yanındaki iki okul, tek yönlü caddenin girişinde sizi selamlar.

Sağ tarafta Tevfik Fikret İlköğretim Okulu bulunur. Sabah vakti bahçesinden gelen “Türk’üm, doğruyum, çalışkanım, ilkem…” şeklindeki öğrenci andını duyabilirsiniz.

Çocuk cıvıltılarının karşısında, sol tarafta bir lise yükselir. Oraya bakınca ergenlik yıllarının aşırılıklarını hatırlarsınız ister istemez. Takım elbiseli erkekler ellerinde çantaları, küfürleri sakız gibi çiğneyerek derse giderler. Kızlar da kendi grupları içinde, kim bilir ne dedikodular yaparlar.

» Hikayenin Devamı

Ankara’nın köylerinden birinde güzel bir kız yaşıyormuş. Kıza kem gözle bakan kör, yan gözle bakan ise taş olurmuş.

Kız öyle alımlı, öyle güzel, öyle sade ve doğalmış ki, onu her gören yaptığı işi bırakıp sadece onu izliyormuş.

Köye bir gün şehirli bir adam gelmiş. Köyden bir çiftlik alacağını söylemiş. Gel zaman git zaman, kız bu adama delicesine aşık olmuş. Adam da kıza vurulmuş, kandırmış ve imam nikâhı kıymışlar.

» Hikayenin Devamı

Haziran 2004. Üniversitedeyiz işte. Sınıfımda bir kız var, gözleri cennet, saçları bir başak. Tatlı dilli, anlayışlı.

Her şey çok güzel olacak onunla diyorum ve çok sıkı olan dostluğumuzu aşka çevirmek için can atıyorum. Aklım, bedenim hep onunla. Olmazsa çok üzüleceğim, kaybetmek de çok daha ürkütücü.

Aralık 2004′te dayanamayıp açıldım. Aynı duyguları paylaştığımı öğrenince, kendime açılmadığım için çok da kızdım.

» Hikayenin Devamı