Tanımadığın biriyle konuşmanın verdiği huzur ne güzeldir. O seni tanımıyor, sen de onu. Bu mükemmel değil mi?

Eğer sen kızsan (sana sarkmayan) bir erkekle konuş, ne kaybedersin ki? Eğer erkeksen (sarkmadan) bir kızla konuş, dinle, anlat, ne kaybedersin ki (sarkmazsan) =)

Sonuçta hiç tanımadığın biriyle konuşmak gerçekten de çok iyi geliyor insana. En azından ben çok seviyorum. Dene ne kaybedersin ki?

Böyle bir “anlatı” köşesinin olmasına içten içe çok sevindim. Anlatacak çok hikayem, paylaşacak çok şeyim olduğundan değil, nedenini tam olarak bilmesem de içimi coşturdu. Oturup bir şeyler yazmak istedim.

Evimde yalnızım ve “yalnızlık” kavramını düşünüyorum. Bir olgu olarak değil, belki bir yaşam biçimi olarak. Maruz kalınmış ve seçilmiş “yalnızlık”lar üstüne.

Birkaç yıl öncesine kadar yalnızlığımın “tercihe bağlı” olduğuna fazlaca bel bağlamış biriydim. Bunun bir kendini kandırma biçimi olduğunu keşfettiğimden beri kendime acıma seanslarım artıyor.

» Hikayenin Devamı