Karşıdaki sitenin demir parmaklıklarının arasından apartman girişine bakıyorum. Karanlık. Pek bir şey göremiyorum. Apartmanın giriş kapısının ardında, karanlıkta yarım yamalak siluetler görüyorum, bir kişi mi, birkaç kişi mi belli olmuyor.

Köşedeki sokak lambası, apartman kapısının hemen önünde yamuk bir çizgi çizmiş. Mermerin bir tarafı karanlık.

Hemen önümden bir kadın geçiyor. Gözlerim bulanıklaşıyor. Sadece kırmızı çantalı olduğunu görebiliyorum. İş kadını. İyi giyimli sanki. O kadar kısa sürede nasıl farketmişsem.

» Hikayenin Devamı

Vaktiyle, oturduğumuz binada, sonradan görme, yırtık bir aile oturmaktaydı. Hatta apartmanın kapıcısı bu ailenin çocuklarından nefret ederdi. Haklıydı da hani.

Ev düz girişti ve otoparka bakıyordu. Ayrıca otoparka da açılan bir balkon kapısı vardı. Bir gün bu adam, camı tıklatıp, o an evde olan anneannemden elektrikli süpürgenin fişini prize takmasını istemiş.

Kadın zaten yaşlı ve felçli, ne yaptığını bilmiyor. Takmış prize fişi. Bu adam da arabasını bir güzel süpürmüş. Yahu kendi evinden niye elektrik kullanmıyorsun ki?

» Hikayenin Devamı

Oturduğum binanın dış cephesi yapılmaya başlandı geçen pazar sabahı. Dış cephe mantolama sistemi olacak. Pencerelerimizin etrafı denizlik söve vs olacak. Soğuk sıcak, yağmur çamur artık bizi etkileyemeyecek.

Tamam buraya kadar çok güzel. Hem kışın ısınacağız, yazın serinleyeceğiz. Apartman değer kazanacak falan filan. Ama sorun şu:

Sevgili Yönetici, sen bu dış cepheyi babanın hayrına mı yaptırıyorsun? Yani parayı sen cebinden mi ödeyeceksin? Hayırsa, ne zaman haberimiz olacak yapılacak işten, vereceğimiz paradan, başlama - bitiş tarihinden, kullanılacak malzemeden, diğer tekliflerden.

Bizim bir bilgimiz olmadan nereden buluyorsun sen bu hakkı.