Birazdan gözlerimin içine bakacak. Öyle hissediyorum. Korkuyorum.

Tavan ne kadar da beyazmış. Daha önce rengine hiç dikkat etmemiştim. 3 yıldır bu evde kalıyorum ama bir kez olsun ne duvarların rengini beynime kaydetmişliğim var ne de tavanın.

Şimdi bakıyorum da sarı ile krem karışımı bir renkmiş bu. Kirlenmiş yer yer, boyatmak lazım bir ara.

» Hikayenin Devamı

Adam, karısı, kızı ve baldızı tarlada çalışıyorlarmış. Güneş tam tepelerinde. Yakıcı bir sıcak var.Adam su getirsin diye kızını pınara göndermiş. Kız pınara ulaştığında ulu bir ağaç görmüş. Ağaca bakmış, düşünmeye başlamış;

- “Benim bir çocuğum olursa, bu pınara gelirse, bu ağaca çıkarsa ve bu ağaçtan düşüp ölürse nasıl dayanırım?”

Başlamış ağlamaya. Baba susuzluktan yanarken bir taraftan da kızını merak etmiş. Baldızına seslenmiş;

» Hikayenin Devamı

Öncelikle uyarayım. Bu yazıyı okumadan önce elinize bir muz alınız ve yazıyı okukukça yavaşça soyup afiyetle yiyiniz.

Bakınız muz öyle sıradan bir meyva değildir.

Şeklinden başlayalım mesela. Hilal şeklindedir değil mi? Neden? Çünkü insan elinin en rahat tutabileceği ve yerken en rahat edebileceği şekil budur! Allah ne güzel yaratmış değil mi?

Hazır elinize almışken bir göz atın. Eğik şeklin dış tarafında iki, iç tarafında üç çıkıntı şeklinde çizgi vardır. Neden? İnsan elinde de muzu tutarken görülen girintileri görebiliyor musunuz?

» Hikayenin Devamı

Bu ayakkabıları kim çöpe atar ki. Gerçek bir ganimet bu güzel ayakkabılar. Ve bir güneş gözlüğü, kullanmaktan pek hoşlanmam aslında kendimi çok tuhaf hissediyorum güneş gözlüğü takerken, yine de almamda bir sakınca yok. Dibinde biraz bırakılmış kola şişesi, gazı hala kaçmamış.

İnsanlar çöpe hep pis şeylerin atıldığını düşünürler. Kapağı kapatılarak atılmış bu şişenin içindeki kola nasıl pis olabilir. Özellikle ayakkabılar daha giyilmemiş bile. Belki de kolanın kalanını içen aptala bu ayakkabılar hediye edildi, beğenmedi ve çöpe attı.

Dünya aptal insanlarla dolu. Başıma gelebileceğin en kötüsü de, beni en rahatsız eden aptal insan yine pencerede. Halbuki uyanmamış olacağını düşünerek erken gelmiştim bu sokağa. Geri dönsem iyi olur…

» Hikayenin Devamı

Tiyatroya gidilmiştir. Tiyatro beklenildiğinden fazla bir şekilde uzar ve saat gece 12′ye 10 vardır. Sahnede ışıklar söner, dekorlar taşınmaya başlar. Karanlıkta tiyatroculardan biri taksi isteyen var mı der.

Tabi gece tarifesini düşündüğünü tahmin ettiğim yanımdaki şahıs, hemen “Ben istiyorum” diye bağırır. Sonra ışıkların yanması, başka bir tiyatrocunun “Hayır taksiye gerek yok” diye repliklerin devam etmesiyle beraber tiyatro devam eder. Tabi bu arada tüm kafalar geriye doğru dönmüştür kim bu salak diye bakmaktadır.

Bu durumda ne yapılır, mecburen bu salak kişi de kafasını arkaya doğru çevirir. Kim bu taksi isteyen numarası yapmaktadır. Hesaba katmadığı tek bir şey vardır. Yanındakiler kafalarını arkaya çevirmemiştir, sadece gülmektedirler.