Anne son hazırlıklarını yapıyor. Tozlanmasın diye her bir eşyaya, koca koca çarşaflar serilmiş, halılar toplanmış.

- “Çadıra çevirdin anne evi ya!”

- “Sus, çok konuşma. Siz temizliyorsunuz sanki bu evi. Canım çıkıyor benim”

- “Aylarca dönmeyeceğiz sanki eve? Topu topu 1 haftalık tatil ya”

- “İki ayağımı bir papuca sokmayın canım. Aaaa!”

Baba arabanın yanına inmiş, tekerlekleri tekmeliyor kontrol niyetine. Külü düştü düşecek bir sigara dudağının sağ yanında. Bir yandan da saatine bakıyor sinirli sinirli. Küçük kardeş onun yanında, bavulların başında bekliyor.

» Hikayenin Devamı

Kırmızı Vosvos yaşlanmıştı. Kilometresi 100.000leri geçeli çok olmuştu. Ama mutluydu, sahibi onu çok seviyordu. Hala sabahları işe beraber gidiyorlar, alışverişlerini beraber yapıyorlardı. Yaşlı ama mutlu bir araba idi.

Bir gün duyduklarına inanamadı. Sahibi onun artık yaşlandığından bahsediyordu karısına.

- “Değiştirme zamanı geldi. Hem paramız da var artık. Şöyle son model bir araba iyi olur. Yenilemek lazım” diyordu.

» Hikayenin Devamı

Gözünü açtı. Yanağının üşüdüğünü hissetti birden. Gördü, iki küçük tekerlek üzerine oturtulmuş, kocaman cuvaldan bir bohça, içinde, dışına taşan bir sürü kağıt ve kartonla birlikte Arnavut kaldırımlı taş sokakta yokuş yukarı ağır ağır çıkıyordu. Garipsedi. Elinin ayasını soğuk betona dayayarak başını kaldırdı, daha düz, daha manalı görebilmek için. Yine de anlam veremedi.

Koca bohça kendi kendine yukarı yukarı çıkıyordu, kesik kesik hareketlenerek. Bir iki, bir iki… Rüyada mıydı anlayamadı. Çuval kendi kendine nasıl böyle yukarı çıkardı ki?

Arkasına baktı, yokuş bir hayli dikti. İyice doğruldu. Doğrulurken uzunca ahladı. Biraz başı, biraz da beli ağrıyordu. Düştüğünü hatırlamıyordu. Boynu da kaskatı kesilmişti. Soğuk betondan olsa gerek diye düşündü. Kütletti. Kütletirken de ahladı, o an bohça durdu. Ürperdi.

» Hikayenin Devamı

Karlı bir gündü. Samsun’dan yola çıktım Amasya şehrine gitmek üzere. Ancak bilenler bilirler, Havza yolu o bölgenin en tehlikeli, kar, tipi, buzlanmanın oldugu yeridir. Ben de ne cesaretse o yoldan gitmeye karar verdim.

Bir de üzerine Amasya’nın ilçesi Suluova’nın en tali yolundan, güya yolu kısaltıp şehre ulaşmaya çalışıyorum.

Yol da yol. Kardan görünmedigi gibi, tipi başladı. Ben deli cesaretiyle, yolun tam olarak neresi olduğunu bilmeden gidiyorum taa ki araba resmen karın üzerinde askıda kalıncaya kadar.

» Hikayenin Devamı

Benim Ergül diye bir arkadaşım vardı. Okuyanlar hatırlar. Hani şu mantar çorbasını şekerli yapan. Yine dükkanda işin olmadığı bir gün anlatmaya başladı;Bir gün işten çıktım. Ankara Ulus’ta otobüs bekliyorum. Saçları da uzatmış, arkadan bağlamıştım.

Durakta üç beş kişi varız. Beyaz bir Renault Station yanaştı durağa. Ben de tanıdık sandım ve yaklaşıp arabanın kapısını açtım. Adam bana,

» Hikayenin Devamı