Bence hayatımda yaptığım en büyük hata kendi yanımda olmaktansa başkalarının yanında olmayı tercih etmem. Bunu İstanbul’da yalnız kaldığımda, özlediğimde, özlendiğimde, vurduğumda, kırdığımda ve kırıldığımda müthiş anladım.

Sonra, yavaş yavaş kendi yanıma doğru ilerlediğimde duyduğum ilk cümle “Sevgi dilendim vermedin” oldu. Ardından “Sen zaten kimseyi takmazsın, kimseyi tanımazsın, bencilsin“e kadar uzanan sözleri duydum.

Şimdi anlıyorum ki, aslında ben onların yanında olduğum süreçte onlar da benim yanımda olduklarını sansalar da, biz asla yanyana olmamışız, olamamışız.

» Hikayenin Devamı

Almış başını gidiyor bir Facebook çılgınlığı tüm dünyada. Hiç duymamış olan çok az kişidir ama duyup da ilgisiz kalanlar da bir o kadar var.

Her ne var ki gittikçe tüm dünya nüfusu Facebook’a üye olacak yakında inancı gittikçe pekişiyor herkeste.

Milyonlarca grup var ve mutlaka sana uyan da var içlerinde. Sevdiğin sanatçının fan klüpleri, hobiler, sevgiler, nefretler, protestolar, destekler ve hatta sabahları alarmını beşer dakika ertelemek bile bir grupta buluşmanın sebepleri…

Gittikçe asosyalleşen neslin sonunda buna karşı patladığı ve tekrar sosyalleştiği bir ortam.

» Hikayenin Devamı

Koskoca bir şehirde yalnız olmak… Daha önce de taşındım; daha önce de yalnız kaldım. Ama bu…

5. sınıftaydım galiba. Babam bir gün eve geldi. Arabistan’da kendisine iş imkanı doğabileceğini, taşınmayı isteyip istemeyeceğimizi sordu.

Yaygarayı kopardık! Arkadaşlarımızı bırakıp nasıl gideceğiz elin Arabistan’ına. Annem örtünmek zorunda kalır, nerede okuruz falan filan… Olmadı zaten.

» Hikayenin Devamı

İlkokul bilmem kaçıncı sınıftayım. 23 nisan şenliklerinden sonraydı sanırım. Okul bahçesinde bütün çocuklar ellerinde balonlarla oyunlar oynuyorlar.

Pek yapmazdım öyle şeyler ama o gün psikopata bağlamışım anlaşılan; birkaç arkadaşı daha örgütleyerek okul bahçesinden bulduğumuz cam parçalarıyla, ellerinde balonlarla tin tin dolanan çocukların balonlarını patlatmaya karar verdik. Daha doğrusu ben karar vermiştim zaten. Sadece onlar yandaş oldular.

» Hikayenin Devamı

Sınıf ortamı, keyifle hatırlanan komik olayların en çok yaşandığı ortamlardan biridir. Özellikle lise yılları…

Kafa karışık, gece yarısına kadar ders çalışılmış, okul çıkışı dersane var, ertesi günü sınav… Bir an, biri espri yapıyor ve işte tüm dertler bitti.

Sınıfta espri yapacak birileri her daim olmalı. Biz bu konuda çok şanslıydık. Ortam da çok güzeldi. Gülmek için çok kaynak vardı. Geçenlerde yine bu burada yazılan “Tükenmez kalem” başlıklı yazıda anlatılan olayın canlı şahitlerindenim. Ben de o sınıfın bir üyesiyim. Gerçekten çok gülmüştük. Hoca da şaşırmıştı. Dediğim gibi kaynak çoktu.

Şimdi yine çoğu vaktim sınıfta geçiyor. Ama artık öğretmen olarak.

» Hikayenin Devamı