Herkes bir şeyler yapmalı ama ne? Her şey bir belkiyle başladı; “Bu vatan için belki ben de bir şeyler yapabilirim!”

Düşündüğü için, düşünene ceza verilen bir ülkede yaşıyoruz. Belki de ben bile bu yazı için tabiri caizse, kelleyi koltuğa almış bile sayılabilirim.

Ben bir Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı bir Türk genci olarak, vatanımın bu haline ne yapılabilir diye düşünmekten bkendimi alamıyorum. Bu vatan sadece millet vekillerinin degil ki, sadece onlar ugraşsın değil mi?

» Hikayenin Devamı

Olay küçük bir köyde geçmektedir. Babadan kalma birkaç dönüm arazisi olan Zülfü, Zülfiye’ye aşıktır ama amcası bu topraklara konmak istediği için evlenmeye karşıdır.

Ne var ki köylünün baskısı ve Zülfü’nün aşkı karşısında kabul etmek zorunda kalan amca, Zülfiye’nin babası Şehmuz’u topraklara konmadan köyden gönderme peşindedir.

Zülfü muradına ermiş evlenmiştir ve Zülfiye de köyün çayında kız kardeşiyle çamaşır yıkamaktadır. Kahya karısına çamaşır getiren ağanın oğlu atını Şehmuz’un çamaşırlarının olduğu çalılığın yanına bağlayınca Zülfiye’nin kardeşi atı uzaklaştırmak ister. Atı öbür tarafa itelerken yakaladığı fırsatı gören hain yenge bağırmaya başlar:

» Hikayenin Devamı

Bende hep var olan ama son günlerde had seviyeye ulaşan milli duygularım içimi kemiriyor. Hiçbir şey yapamamanın verdiği bir acı var yüreğimde. Ama artık bu acının yerini kin ve nefret aldı. Hatta öyle ki, asla olamayacağıma inandığım bir ruh hali içerisindeyim. Tam bir faşist, kelle avcısı gibiyim.

Dünkü haberlerde bir kadın, kadın demeye bile dilim varmıyor ona çünkü tüm kadınlara hakaret ettiğimi düşünüyorum. Leyla Zana’nın yaptığı açıklamalar beni vahşileştirdi. İçimde kükreyen, kendisine av arayan vahşi bir hayvan var artık. Avını televizyon ekranında görünce yakalayamamanın verdiği, içinde daha da artan bir vahşilik.

» Hikayenin Devamı

Benim arkadaşın teki, buradan kalkmış Türkiye’ye gitmiş. ”Anıtkabir’i merak ettim, gidip gezeyim dedim” diye anlatmaya başladı.

Biz de can kulağıyla dinliyoruz bir yandan.

Dolaşıyorum Anıtkabir’de, az ileride, kantorda (büro) bir tane adam oturuyor, yanına yaklaştım, aklıma bir soru geldi,onu soracaktım. “Pardon bir şey soracaktım?” dedim. Baktım ses vermiyor, az daha yaklaştım. Meğerse Atatürk’ün balmumundan yapılma heykeliymiş.

- “Vallahi gerçek gibi yapmışlar” diye diye anlatıyordu. Bayağı gülmüştük.

Hayatımın hiçbir döneminde kendimi bir “politika düşkünü” gibi göremedim. Belki doğduğum zamanın, politik hayatın zorunlu askıya alınışı ya da belli bir kitlenin faaliyet alanı haline gelişinin arefesine denk gelmesiyle ilgiliydi bu. Bilemiyorum.

Sadece iki yaşında olmam gereken zamandan aklımda kalan bir iki “paşa cümlesi” asılı kulaklarımda. Annem hatırlamamın imkansız olduğunu söylese de ben hatırladığımı iddia ediyorum. O, “paşa”nın buyurgan sesi ve babamın o sesi teybe kaydeden elleri, hatırlayabildiklerim bunlardan ibaret. Maalesef ya da iyi ki..

Bugün yaşadığım hafif şiddetli, sarsıcı bir hikayeden sonra aslında bunlardan hangisini söylemeliydim bilemedim. “Maalesef” mi, “İyi ki” mi?

» Hikayenin Devamı