Kollarını iki yana açmış, öylece duruyordu ayakta. Yüzü bulutlara dönük ama gözleri kapalıydı. Yanağında kıvrık bir gülümseme vardı. Kıvrık ve mutlu.

Rüzgar kulağında ıslık çalıyordu. Kıvrık yanağı yüzünden istemeden aralanmış ağzından içeri, saçlarının arasına ve yakasından göğsünün içine küller sokuşturdu rüzgar. Gıdıklandı. Daha bir gülümsedi.

Toprağın ıslak ve çamurlu kokusunu aldı, çekti içine. Öyle derin çekti ki, genzi yandı. Toprağın kokusuna duman ve barut karıştı birden. Korktu.

» Hikayenin Devamı

Daha on iki-on üç yaşlarında bir çocuktum. Okulumuzun tatile girdiği bir yaz döneminde köyde evde tek başıma karanlık bir odada televizyon izliyordum.

Ailem dedemlere gitmiş, ben ise hasta olduğum için evde kalmıştım. Aslında beni yalnız bırakmazlardı ama bu sefer erkeklik onurumu öne sürmüş ve artık evde tek başıma kalabilecek kadar büyüdüğümü söylemiştim onlara.

Televizyonda o sıralar çok sevdiğim Levent Kırca’nın “Olacak O Kadar” programı vardı. Tam yeni bir parodi başlamıştı ki pencereden içeri sızan kuvvetli ışık hüzmeleri dikkatimi çekti. Çok meraklıyımdır, bu merakım beni bilim adamı yaptı ya zaten!

» Hikayenin Devamı

Yer yer yıkılmış o eski taş duvarın önündeyim yine. Bilirsin hani; deniz tarafında değil de, şu diğer taraftaki, kim bilir kaç yıl önce doğmuş ve artık neredeyse ölmeye yüz tutmuş olan yaşlı incir ağacının toz grisi dallarının uzandığı yerde.

Hala yapraklar var üzerinde, çoğu da yeşil üstelik. Ya da belki karanlıkta bana öyle görünüyordur. Yaprakların yanı sıra, kuşların delik deşik ettiği, iyice kararmış, kurumuş bir iki tane de incir sallanıyor galiba aralarda.

Yavaşça dokunuyorum, ayışığının aydınlattığı gri-mavi, ürkütücü, iskelet kemiklerine benzeyen çıkıntılarla dolu eklemli dallardan birine. Dokunduğum yerin altında yüzlerce yıllık yaşamın yorgun soluğunun dolaştığı, uçuk yeşil renkli bir nabzın atışını duyar gibi oluyorum.

» Hikayenin Devamı