O benim yeni doğan ayımdı. Şimdi sabah oluyor, gün yeniden doğmaya başlıyor, ay kayboluyor. Evet tekrar gün bitecek, güneş batacak ama ay yeniden o bendeki, o içimdeki anlamıyla var olmayacak.

Çünkü artık yeni doğan ay benim için anlamını yitirdi. Çünkü artık ne benim aya bakacak yüzüm, ne de artık ayın gerçek yüzü yok. Çünkü Güray yok ve bundan sonra da olmayacak…

Yalnızlıkla başbaşa kaldım yine. O benim en vazgeçilmezim oldu artık. Ben onu kimler uğruna bırakmışım ama o beni hala bırakmıyor artık. Öylesine sarmış ki etrafımı kurtulamıyorum ve bundan sonra da kurtulmak istemiyorum. Çünkü yaralarımı saracak olan tek şey yine yalnızlık…