Bu ayakkabıları kim çöpe atar ki. Gerçek bir ganimet bu güzel ayakkabılar. Ve bir güneş gözlüğü, kullanmaktan pek hoşlanmam aslında kendimi çok tuhaf hissediyorum güneş gözlüğü takerken, yine de almamda bir sakınca yok. Dibinde biraz bırakılmış kola şişesi, gazı hala kaçmamış.

İnsanlar çöpe hep pis şeylerin atıldığını düşünürler. Kapağı kapatılarak atılmış bu şişenin içindeki kola nasıl pis olabilir. Özellikle ayakkabılar daha giyilmemiş bile. Belki de kolanın kalanını içen aptala bu ayakkabılar hediye edildi, beğenmedi ve çöpe attı.

Dünya aptal insanlarla dolu. Başıma gelebileceğin en kötüsü de, beni en rahatsız eden aptal insan yine pencerede. Halbuki uyanmamış olacağını düşünerek erken gelmiştim bu sokağa. Geri dönsem iyi olur…

» Hikayenin Devamı

Yağan kar taneleri içinde seçilemiyordu bile küçücük bedeni. Evine gitmek istiyordu; ama çorap satmalıydı ki zira bugün hiç satamamıştı. Cebindeki son parayı da annesinin ilaçlarına yatıracaktı.

Rahmetli babasının ona tek emaneti olarak görmeye başlamıştı annesini. Ondan 2 senedir yaşıtları gibi ne koşup oynayabiliyor, ne de kardan adam yapabiliyordu Ali.

Hava kararmak üzereydi. Son çare olarak gördüğü şeyi yapmaya hazırlanıyordu; ama nasıl bir girişimde bulunacak nasıl yüzü olacaktı. “Yapmalıyım” dedi, sağ eli ile soğuktan yaşaran gözlerini silmeye çalışırken.

» Hikayenin Devamı