Avazım çıktığı kadar bağırıyorum şimdi kal, gitme diye. Ama boğazımda düğümlendi o an! Diyemedim kal diye. Belki de güçsüzlügümdendi bu sesizligim. Belki de hakkım yoktu sana kal demeye!

Ama özlüyorum işte seni. Hem de tahmin edebileceğinden daha çok özlüyorum seni!

Dışarı çıktığımda beraber gittiğimiz kafeye bakmak acı veriyor bana. Ancak güneş her şeye inat doğuyor bütün güzelligiyle. Ve tekrar akşam oluyor ve ben yine gömülüyorum sensiz karanlığa.

Sensiz olmuyor işte. Olmaz da…

Şimdi haykırıyorum ağız dolusu pişmanlıklarımı! Kal!

Her şey çok güzel başlamıştı. Yıllar sonra, uzun uğraşlardan sonra hayattan ve insanlardan bıkmışken bulduk birbirimizi. Birbirimizi inanılmaz seviyorduk. Sevgimiz ve saygımız hayranlık uyandıracak derecedeydi. O İstanbul’da, ben İzmir’deydim. Ailesi burada olduğundan baya çok görüştük.

Bir gün konuşurken bana evlenme teklif etti. Ben de daha öğrenci olduğumuzdan “Resmi olarak bu mümkün değil” dedim. Sonra benimle evli olmak istediğini söyledi ve İzmir’e geldiğinde imam nikahı kıydık. Aynı zamanda da sözlendik.

Gerçekten evliliğimiz harika gidiyordu. Herkes artık evli olduğumuzu biliyordu ve bize gıptayla bakıyordu.

» Hikayenin Devamı