Sanki sabah kalktığında akşam hiç olmayacak gibi gelen bir gün daha bitmişti işte. Biten günle acaba içinde kaç şey bitmişti, bilmiyordu. Ama bitenler dışında dikenler de üremişti içinde.

Açık seçik batıyordu hayat adama. Hayatın her meydan okuyuşunu, ortalarda külhan gezişini ve aymazlığından rest çekmeyi oyun haline getirişini görüyor, ama bir kez bile içinde bir yerde saklı duran o yiğit sese seslenmeye dahi cesaret edemiyordu.

Aslında bunu düşünmek bile istemiyordu. Ne zaman böylesi bir seslenişe yeltense, kulağına gelen, extreler, faturalar ve taksitler hatta standartlardan örülü bir kuşatma bildirisinin yüksek sesini duyuyor ve hemen vazgeçiyordu.

» Hikayenin Devamı