Zil çalınca bir gariplik, bir kaybetmişlik hissine kapılırım. Öğrencilerim gittiler. Bazıları okulların tekrar açılış günü geldiğinde, yine “Ne çabuk geçti zaman” diye sızlanacak. Oysa benim için çocukların gelişleri aylar, yıllar olur. Sordular;

- “Sizin için şanslı çocuk kimdir?”

Onlara verdiğim kesin cevabım şöyleydi;

- İlgili anne ve baba ile mükemmel bir öğretmene sahip çocuklar dünyanın en şanslı çocuklarıdır.

Çocuklarımızın hep şanslı olmaları dileğimle.

Yine Pazar, hava ne kadar güzel. Anlaşılan annem yine erken kalkmış ve odam havalansın diye pencereyi açmış, kuş seslerini duyabiliyorum.

Umarım babam yine “Hadi pikniğe gidelim” diye tutturmaz, hiç sevmiyorum pikniğe gitmeyi.

Abim uyanmış belli, yine son ses müzik dinliyor. Galiba müstakil evde oturmanın en güzel yönü bu olsa gerek? Babam hep, “Senin için bu evi aldık” der bana, sanki alırken bana sormuş gibi.

» Hikayenin Devamı

Bizim köyün yerini Şarkışla civarinda hiçbir yer tutmaz. Sabahları kalkdın mı kapıyı açınca uzakdan Kızılırmak’ın ışıltısı ayna gibi parlar.

Sağ tarafında mezarlık, sol tarafında şırıl şırıl dere akar, Kızılırmak’a karışır gider. Anlatılanlara göre sekiz kez dolmuş boşalmış bizim köy. Ermeniler, Bulgar göçmenleri, Türkler, Kürtler belki dört kuşak öncesi kimin yaşadığı bile bilinmez.

Bahar aylarında tepe tarladan köye baktın mıydı yemyeşil otlar, rengarenk çiçekler mistik bir hava oluşturur. Uzakdan kuş sesleri, inek sesleri, eşşek anırmaları birbirine karışır gider.

» Hikayenin Devamı

İşte yine filmi başa sarıyoruz. Yine adın geçiyor ve yine yüreğime kıvılcımlar sıçrıyor. Dışarıda deli gibi yağmur var. Ama o da ne? Nedense içimdeki yangın daha da alevleniyor. Yağan yağmur hatta gözyaşlarım alevi biraz olsun eksiltmiyor.

Dur durak bilmeyecek, bu işkence bitmeyecek. Herkes ondan bir haber getirecek ama kimse iyiyi söylemeyecek.

Koskoca 20 yıl. Anlatılması güç, yaşanması imkansız. Sadece hayali var önümde. Tam 20 yıl önceydi ondan vazgeçişim.

» Hikayenin Devamı

Şanssız doğar mı insan? Ya da şans var mıdır?

Bu hayatta bazı şeyleri seçebilmeyi çok isterdim; Babamı, işimi, belki de kendimi de…

Bazen dalıyorum düşüncelere, bakıyorum ki hepsi birbirine bağlı, hepsi birbirinden talihsiz. Sonra da annemi düşünüyorum. Ya onun yerinde ben olsaydım? Derler ya, “Ana bahtı kıza” diye, korkuyorum.

» Hikayenin Devamı