Hatırlıyorum da, lisedeyken ders dinlemezdim. Tek işim taa karşı sıradaki kızı süzmekti. Gizli gizli izlerdim onu. Onun o doğal hallerine vurgundum.

Sanırım o da bana boş değildi ki, arada göz göze gelirdik. Ben hemen gözlerimi kaçırırdım, sanki o yana hiç bakmıyormuş gibi. Az sonra bir merak basardı beni; acaba hala bana bakıyor muydu?

Bakıyor olurdu bazen, çocuklar gibi mutlu olurdum. Zaten çocuktum galiba : )

Şu sıralar otobüse ne zaman binsem sırılsıklam aşık olur vaziyette iniyorum. Daha bugün başıma gelen bir olaydan bahsedeyim.

Hemen karşımda oturan kız ile durakta bakışıyorduk. Aynı otobüse bindik ve bakışmaya devam ediyoruz. Tam ben o elektriği almışken, onun otobüsten inmesini kollarken, konuşmayı planlıyorken, ineceğim durağa geldik ve konuşmayı planlayan, bakışan, o elektriği alan ben, nasıl olduysa aniden otobüsten inme kararı aldım. Her şey iki saniye içinde sonuçlandı. Ve kız da ben de şoklardayız.

Daha öncede yapmıştım bunu ama bugünden itibaren anlamsız olduğu kararını aldım. Yani kötü hissettim kendimi.