Bir Nisan sabahıydı. Yataktan fırlayıp balkona koştu. Derin derin nefes aldı, gördüğü rüya sarsmıştı onu.

Baharın temizliği yavaş yavaş içine dolunca, aldığı nefes, bedenine yeniden hayat vermişcesine, kendine getirdi onu; kafasındaki karanlıkları tam olarak dağılmamıştı.

Bıkmıştı şehrin dayanılmaz monotonluğundan, her gün ayrı geçen koşturmacalardan.

Annesinin sesiyle irkildi;

» Hikayenin Devamı

Evet çocukluğumda yaşadığım, benim karakteristik bağlamda form almama öneme haiz bir yeri olan anılarımı anlatmaya devam edeceğim.

ilkokul 4. sınıfın yarısına kadar yaşadığım Antalya’nın Serik ilçesi sadece acı anılarıyla, beynimin uygun hangi lobuysa, orada çöreklenmiş oturmaktadır.

Serik o zamanlar küçük, ihmal edilmiş bir kasaba, biraz da el değmemiş. Tek katlı taş bir binanın sağ kapısından bizim eve, hemen yanıbaşındaki sol kapıdan ise komşunun -ki onlara ait ufacık bir done muhafaza etmemişim içerimde- evine giriliyor.

» Hikayenin Devamı

Köyde amcamın eviyle aramızda 50 metre falan var. Amcamlarda bütün mahalle geç saatlere kadar oturulur. Adet işte.

Saat 11′e gelince benim uykum geldi ve eve geçtim. Evde dedem ve babaannem uyuyordu. Onları hiç uyandırmadan gittim yatağıma. Işığı kapattım ve yatağa girdim.

Tam uykuya dalıyordum ki dışardan bir ses geldi. Biri evin balkonuna girdi, sandalyeyi çekti ve oturdu.

» Hikayenin Devamı