Hayattan en çok nefret ettiğim anda tesadüf bu ya, karşılaştık seninle. Tanıştık, arkadaş olduk, hoşlandık ve artık birlikteydik. Birbirimizde tamamladık, kendimizi tamamladık.

Ama derler ya, her güzel şeyin bir sonu vardır. Bizim de sonumuz geldi ve ayrıldık. O günü unutamam. Seninle biraz daha birlikte olabilmek için, ben bindirmiştim seni minibüse.

Oturdun. Benim gücüm yoktu seni seyretmeye. Oturdum kaldırıma ve ağlamaya başladım. Canım yanıyordu. İçimde bir ateş vardı. O ateşi gözyaşlarımla söndürmeye çalıştım, olmadı.

» Hikayenin Devamı