İlkokuldaydım, yaşadığım ilçenin zenginlerinin çocuklarının gittiği bir okuldu. Abim güç bela kaydımı yaptırabilmiş. Ben de o okulun fakir ama gururlu genciydim. Öyle olmasaydım zaten yazacağım bu anımda olmayacaktı.

Sınıfımdaki zengin çocuklarıyla muhattap olamazdım pek fazla. Ya da onlar benimle olmazdı. Daha o yaşlarda benim giyinişimle alakalı, hem benim hem onların bilinçaltında oluşan şu “sınıf farkı” doğrusu beni şaşırtıyor.

» Hikayenin Devamı

Şehrin sırtlarında bahçe içinde küçük bir gecekondu.

Arife günü;

Anne-Babanlar gelmedi mi daha kızım? 3 saat oldu gideli. Bulamadılar mı acaba uygun bir şey?

Büyük kız-Merak etme anne, gelirler nerdeyse. Hah geliyorlar işte, gel bakalım nasıl bir şey almışlar.

A-Koşma kızım dur yavaş, kıracaksın şimdi kafanı gözünü.

Bk-Anne şuna bak! Ne kadar güzel. Boynuzları da kocamanmış.

» Hikayenin Devamı

Evet Ramazan yaklaşmakta ve doğal olarak Ramazan Bayramı da yaklaşmakta. Çocukluğumu hatırlıyorum da ne güzel bayramlardı. Hatta Barış Manço bayram olayını şarkısıyla ne güzel dile getirirdi.

Ben çocukken bayramlıklar alınırdı. Bayram sabahına kadar giyilmezdi. Niye? Aman kirlenmesin aman ütüsü bozulmasın. Adı üstünde bayramlık.

Sonra sabah, bu bayramlıklar giyilir; ilk önce evdekilerle bayramlaşılır; bu arada bayram harçlığı diye bir şey vardı, harçlıklar alınırdı.

Ben bayramın ilk gününü bayramlaşmakla geçirirdim. Sabah dışarı çıktığım gibi tüm apartmanı gezerdim. Tek tek herkesin zilini çalar bayramlaşırdım. Çok hoşuma giderdi.

» Hikayenin Devamı