Lise 3′üncü sınıfta daha aşk nedir, ne değildir bilmezken çıkmıştı karşıma malum şahsiyet. O İstanbul Çamlıca tarafında oturuyordu, ben ise Aksaray. Malum üniversite hazırlık, uzaklık falan derken pek fazla buluşamıyorduk.

Hafta sonlarını iple çekiyordum, çünkü pazar günleri dersaneden çıktığım gibi onunla buluşmaya giderdim. Kar kış dinlemez olmuştuk.

Yine bir pazar gelmişti ve buluşmuştuk nihayet. Zaman sanki yine bize düşman gibi çabucak akıp gitmişti. Beşiktaş vapur iskelesinde ayrılık vakti gelmişti. Ben dönüp ona dedim ki (sahiplenen erkek tribi) “Eve varınca bana bir mesaj ya da cağrı at“. Çünkü deli gibi kar yağıyor ne olacağı belli değil.

» Hikayenin Devamı

Zaman kendini bir oraya bir buraya savuran ama en sonunda kendi haline bırakan bir sarsıcı kuvvetti onun için. Kendine iyi bakmaktansa unutmayı, kendini sevmektense sevmemeyi öğretmişti sanki yaşadıkları.

Çocukken kaçtığı okul sıralarından sonra artık kendisini terkedilmiş bir binanın alt katında saklanırken bulduğu yalnız günlerini, sevgisini sakladığı babasını, sevgi anlayışının öyle olduğunu tahmin edemeden tabiî ki, annesinin 3 çocuğunu büyütmek için çabalarken nasıl titrediğini hatırlattı bu ıssız Beşiktaş iskelesi.

» Hikayenin Devamı