 |
|
Sağ avucumdaki meleğim
Yine etrafta melekler dolaşıyor! Bir tanesi bana değdi bak. Nasıl mı anladım? Küsmüş işte, omuz silkiyor giderken. Yetişemedim. Kırgın biraz! Ağlıyor… Gözyaşlarına değdin mi hiç meleklerin? İnci tanesi gibi parlak, asit kadar yakıcı! Etrafta ayrılıklar var bugün. Arabanın egzozundan çıkan kötü hava kadar iğrenç! Siyah büyük toz bulutları misali…
Siyah ve beyaz
Siyah görünmezdir, beyaz ise tamamen şeffaftır. Hayat denilen ve herkesin yaşamakta olduğu bu oksijen tüketimi siyahlar ve beyazlardan ibarettir. Biraz siyaha el atalım. Doğduğumuz andan itibaren her şey siyahtır. Göremeyiz, duyamayız, tadamayız. Ve öyle bir an gelir ki akıl kemale erer. Birden bembeyaz oluverir her şey. Akıl kemale ermiştir artık. Anlamaya çalışırız. Gecelerimiz simsiyahtır. Gözlerimi kapadığımızda siyahtan başka bir şey göremeyiz. Geceleri zifiri siyahtır. Minnacık yıldızlar, nokta nokta yıldızlar siyahta beyazı görmemizi sağlar. Ama gökyüzünde siyah hakim dir ki siyah beyazı işgal etmiştir.
Bir meşrubata ilan-ı aşk
Onun yerine geçecek daha faydalı şeyler hep vardı. Sabah uyanır uyanmaz aç karnına ya da tok karnına, içilmesi annede dırdır yaratmayan, daha yararlı, vitaminli şeyler. Çocukların da sek içmesinin mubah olduğu, paşa çayı kıvamına getirilmeden de içilebileceği şeylerdi onlar aslında… Zavallı çocuklar… Hep sulandırılarak asidi kaçırılmışına maruz kalırlar büyüyene kadar. Büyüdükten sonra da; “Sıkmalık portakal aldım bak, dolapta duruyor öylece. Sıkıp içsenize ne güzel?! Yok! Nerde işe yaramaz şeyler var siz onu için.”e.
|
|
Loading ...
