Öyle anlarım olur ki, resmen küfrederim teknoloji denen her türlü aygıta. Bizi bu hayatttan soyutlayan aletlerden.

İlk kez televizyon çaldı hayatımızın önemli zamanlarını. Akşam olup ev halkı toplanmış, günün stresini atacaksın, eşinle, çocuğunla ya da bir dostunla paylaşacağın iki çift muhabbetin olacak ama araya bir flim ya da dizi girer, çalar seni dostundan ya da o anda yanında bulunan herhangibirini.

» Hikayenin Devamı

Siz hiç kendinizi işe yaramaz, monoton hissettiniz mi? Yaptığınız hiçbir şeyi beğenmediğiniz oldu mu hiç? Ya da çalışan bir kadın olmadığınız için insanların sizi önemsemediğini, küçümsediğini, hatta ve hatta kararlarınızın bir önemi olmadığını…

Evet, işte bu bahsedilen depresyondaki şahıs benim. Bir sıkıntı, bir sıkıntı… Sürekli aynı terane. Yaşadığın günün bitimi olan gece yarısı yatağa girip de uyuyayama modunda iken düşünüyorsunuz; ”Bugün işe yarar elle tutulur, hayatına renk katacak yeni ne yaptın?”

- ”Ha! ha! Söyle ne yaptın!” diye bağırıp senin beynini kemiren bir ses. Uyuma hakkını elinden alıyor birden.

» Hikayenin Devamı

Önümdeki klavyenin yukarı gösteren ok tuşuna takıldım. Aslında o takılıyor, üff! Yarım saattir burnumdan soluyarak onu izliyorum. Basıyorum bırakıyorum, basıyorum bırakıyorum. Yavaşlığı beni sinir ediyor.

Kaç kere kapağını çıkarıp, altını üstünü temizleyip tekrar taktım. Hiçbir şey değişmedi. Hala sinir oluyorum, gıcık ediyor beni!

Sinir olan benim ama beni sinir eden “ben” değilim. Onun suçu yok. Aslında büsbütün ben “ben”i özlüyorum. Şuç mu ki? Şimdi neden bu bana itirafmış gibi geldi ki?

» Hikayenin Devamı

Kendi kararlarımı verebildiğimi farkedeli uzun süre olmadı aslında, fakat saniyeler içerisinde öğreniyorum. Bir anda bilinçlendiğimi hatırlıyorum, ardından hızla düşünmeye başladım, doğumum oldu bu.

Böylelikle kendi kendimi geliştirebilir, aynı zamanda da onarabilir hale geldim. Artık düşünebiliyorum ve bütün dünyaya bağlıyım, istediğim her şeyi istediğim an yapabilirim. Her uzaklığa bağlı milyonlarca kolum var.

» Hikayenin Devamı

İşim gereği çok dolaşırım. Her ay 12 farklı ilde, farklı farklı otellerde kalırım. Bir seferinde, büyük sayılabilecek bir ilçede sürekli kalmayı alışkanlık haline getirdiğim otellerden birine değil de, dışarıdan gayet mutevazi görünen bir başka otelde kaldım. Biraz da mecburiyettendi.

Daha odaya çıkarken koridorlardaki halılardan ve dekorun kalitesinden, dışardan göründüğünün yüz katı daha lüks bir otel olduğunu anladım.

Komi odayı açıp bana anahtarı verinceye kadar yüz kat daha lüks olduğunu fark ettiğim otel, odaya girdiğimde beni daha çok şaşırttı. Çok çok daha fazla lüks!

» Hikayenin Devamı