En zor gün… Bir yandan işsizlik, dolayısıyla parasızlık. Dostların en azından bazılarının “meğerse” parayla satın alındığı zaman. Oysa bir paket sigara ya alıyorum ya da bir dolmuş kadar uzak olan sevgiliye bazen yetişiyor bozukluklarımın bütünlemeleri.

Bozulmalarım ise hep iftiharlık. Bir kez kal be bütünlemeye! Yürünerek ulaşılabilen nefes alımlık yerlerde bir bira, iki pipet paylaşımlar.

Kahkahalar yine de en zengini olduğumuz. Borç bile verebiliyoruz ama satmıyoruz. Sarılmalar hayata, birbirimizin kollarından geçiyordu öncelikle. Sarhoş olup yalpalamalarsa birbirimizin adımlarından.

» Hikayenin Devamı

İlk baharın ortaları, ben daha 18 falanım. Arkadaşıma akşam üstü “Gel şu cafeye gidelim, birer bira atalım” dedim. Sanırım hayatımın ilk boğazımda kalacak birası olacaktı.

Onların evinin önünden geciyordum. Lise sondaymış o zamanlar. “Allah’ım neydi bu” dedim inanın. 3 saniye onun masum hayatını gördüm sanki.

Yanımdaki arkadaşım beni cafeye kadar bi konuyla yürütmüş. Değil o konu, demek araba çarpsa, kırılsa bi’ tarafım farkında olmayacağım, inanılmaz dalmıştım. Bu arada, bira harbiden de boğazdan geçmedi.

» Hikayenin Devamı

yok bişeyyyy

Günlerden bir gün, ben, Jim ve kızılderili yürüyoruz. Hava güzel, cıvıl cıvıl ortamlar. “Gidelim köprüde iki bira içelim seyre dalalım” dedim. “Haliç’i, tepeden sarkan oltalara bakalım, aha çok pis vurdu, ya çok büyük geliyo ya da iki üç tane birden var, diyelim”.

Jim ile kızılderili ses çıkartmadı. Neden bahsettiğimi bile anlamadı zaten öküzler. Ne bilsinler Haliç’i, köprüyü allasen.

Kızılderili, “Ora nere ola ki?” der gibi oldu ama Jim’in bir bakışıyla sustu, boyun eğdi. Böyle olduğuna bakmayın. Sosyal ortamlarda pek lider konumda olamasa da, kızılderili panik anında pek bir cevvaldir. G.tümüzü kurtardığı çok görülmüştür.

» Hikayenin Devamı