Küçüklüğümden beri maceraya ve gezmeye düşkünümdür. Gezmek bana büyük zevk verir. Bununla da kalmaz maceranın ortasına hiç korkmadan balıklama dalarım. Bu belki de küçüklüğümden beri yaşadığım ve çoğu kez ölümden döndüğüm o kazaların bir armağanı. Nasipse o maceralarımı da daha sonra eanlatırım : )

Babam ben doğduğumda emekli olmuş. Artık yaşını siz düşünün (64). Haliyle de yaşını başını aldığı için köşesine çekildi. Emeklilik ikramiyesi de bana patladı.

Babam ne gezmeyi sever ne de beni tek başıma gezmeye gönderirdi. Ailemin yanında yaşadığım zamanlarda erkek olmama rağmen, arkadaşlarımın evlerinde kalmama bile izin vermemiştir.

» Hikayenin Devamı

Şu Gamlıbaykuş’un başına gelenler kimsenin başına gelmemiştir, desem yalan olmaz. Eee Gamlı Baykuş adı üstünde her şeyden gamlanır ama burnunu sokmadanda edemez hiçbir şeye…

Hala Antalya’nın çorak kasabası Serik’te oturduğumuz yılların bir tanesi, ayların biri ve bir gün..

Karabaş’ın çenesine giren olta kancasının acısı uzunca bir süre okundu Karabaş’ın gözlerinden. İnlemesi, geceleri için için uluması bir çentik yarası açtı yüreğide Gamlının. Nice sonra iyileşti Karabaş ve evilerini korumaya devam etti.

» Hikayenin Devamı

Neredeyse herkesin çocukken bisikleti olmuştur heralde. Benim de vardı. Ve ben her sabah saat 6′da evden çıkar bisikletime atlar, artık pedal çevirecek gücüm kalmayana kadar dolaşırdım.

Eve geldiğimdeyse “Bugün de tüm şehri gezdim” diye düşünüp kendimle gurur duyardım. Ve bir gün babam bize “Sizi yaylaya götüreyim mi?” dedi. Biz de ailecek büyük bi’ sevinçle kabul ettik tabii.

Nerden bilebilirdim yayla gezintisinin beni kendimden utanmaya sürükleyecek bi’ yolculuk olacağını.

» Hikayenin Devamı

Şiirler yazardım önceden, artık elektronik posta bile yazmıyorum. Dondurmaya bayılırdım, babam alınca yiyebilirdik bir tek. Ben yine babam alsın istiyorum.

Sezen Aksu dinlerdim lise yıllarımda, şimdi zamansızım, radyom hep kapalı. Önceleri “Kanatlarım olsa da uçut gitsem şu sehirden” derdim, şimdi çok özlüyorum o şehri.

Dostlarım vardı yanı başımda önceleri, şimdi yalnızım, özler oldum Türkçe konuşan insanları. Anneme kızardım “Asla onun gibi olmucam” derdim, giderek ona benziyorum ve sevmeye başlıyorum bu değişimi.

» Hikayenin Devamı

Çocukluğumuzun en büyük maceralarından birisi de bisikletimize binip, hiç bilmediğimiz sokaklara, mahallelere, caddelere dalıp; sonra evin yolunu geri bulmaya çalışmaktı :)

O gün yine bisikletlerimize atlayıp, kafamız nereye eserse gitmeye karar verdik yine. Çocukluk aklı işte yeni maceralara atılıyorsun aklınca :)

Ben, Merve ve Özge aldık başımızı çıktık yola. Bu sefer sahile çıkmaya çalışacaktık ve o günün yönlendiricisi, bizim tabirimizle “Kafası nereye esercecisi” Merve’ydi.

Çıktık bizim sokaktan, başladık Merve bizi nereye yönlendirirse oraya girmeye. Oradan oraya, oradan oraya…

» Hikayenin Devamı