Haziran 2004. Üniversitedeyiz işte. Sınıfımda bir kız var, gözleri cennet, saçları bir başak. Tatlı dilli, anlayışlı.

Her şey çok güzel olacak onunla diyorum ve çok sıkı olan dostluğumuzu aşka çevirmek için can atıyorum. Aklım, bedenim hep onunla. Olmazsa çok üzüleceğim, kaybetmek de çok daha ürkütücü.

Aralık 2004′te dayanamayıp açıldım. Aynı duyguları paylaştığımı öğrenince, kendime açılmadığım için çok da kızdım.

» Hikayenin Devamı

Ağustos’un 11′i, yıllardan da 1997 idi. O sabah Bursa’dan İnegöl’e dönmeye hazırlanan Yasemin’in içinde bir gariplik vardı.

Annesi “Hadi kızım” dediğinde ayakları geri gidiyordu. Anneannesinin yüzüne “Kal” der belki diye son kez bakmıştı. Oysa gitmek zorundaydı. Annesi

- “Minibüs çok dolu, otobüse binelim” dedi.

» Hikayenin Devamı

Normalde erkeklere özgüdür tabi kahraman olma hadisesi ki normali de budur. Çünkü bay kişi kimi zaman merhametiyle, kimi zaman extrem derecedeki yardımıyla, kimi zaman bilek gücüyle, kimi zaman bayan kişiye kalkan oluşuyla kahraman olur.

Ama bayan kişi bir gün bay kişinin en ızdıraplı, en üzgün, şu hayattan çektiğinin ne olduğunu anlayamadığı
bi an da çıkar

“Ya kaç gündür görüşemiyoruz, seni çook özledim, bu akşam sende kalsam, göğsünde yatsam, uyusak birlikte, hem annemler Bursa’dan sevdiğin reçelden getirmiş, sabah uyanınca da aşkıma süpper bi kahvaltı hazırlarım”

der ve bir kız işte böyle kahramanı olur erkeğin…