Ne kadar çok olaya, insana sessiz kaldınız? Hiç hatırlıyor musunuz? Çoğumuz belki sayısını bile hatırlayamıyordur.

Daha çocukken başlar sesiz kalmalar. Mahallede arkadaşınla maç yaparken çat, top Ayşe teyzenin camına denk gelmiştir. Evet pası belki sen atmışsındır ama camı sen kırmamışsındır. Tabi suç sana yüklenir. Bir sürü azar bi’ de üstüne dayak yersin anneden, sessiz kalırsın.

İlkokulda usluca dersini dinlerken birden bire arka sırandaki muzur arkadaşların kıyameti koparır. Pat hocadan bir tokat yersin. “Ama hocam ben bir şey yapmadım” desen de, o tokat yüzünde patlamıştır çoktan, sessiz kalırsın.

Bütün hafta deliler gibi o önemli sınava çalışmışsındır. Kağıtlar dağıtılır, sen harıl harıl soruları cevaplarken, sınav sonuna doğru yanındaki arkadaşın bir sorusuna cevap verdin diye. Hoca kağıdını alır ve sana sıfırı basar. “Ama hocam şey em küm” derken sen çoktan sıfırı almışsındır. Sessiz kalmışsındır.

» Hikayenin Devamı

Henüz bir lise öğrencisiyken dershane dönüşlerinde otobüse yetişip, eve erken dönme telaşım vardı. E malum, lise son ögrencisisin, eve dönüp, bir an önce yemek yemen ve bayılana kadar test çözmen gerekli.

Ben de bu tempoya ayak uydurmak amacıyla dershane çıkışlarında var gücümle durağa koşar, duraktaki yolculardan bir kısmına çarpar sonra duragın sol cephesindeki, camı çıkarılmış reklam panosunun içinden atlayarak geçer ve zar zor otobüsüme binerdim. Bunu yapmak zorundaydım çünkü ancak o zaman otobüse yetişebiliyordum.

» Hikayenin Devamı

İlkokul bilmem kaçıncı sınıftayım. 23 nisan şenliklerinden sonraydı sanırım. Okul bahçesinde bütün çocuklar ellerinde balonlarla oyunlar oynuyorlar.

Pek yapmazdım öyle şeyler ama o gün psikopata bağlamışım anlaşılan; birkaç arkadaşı daha örgütleyerek okul bahçesinden bulduğumuz cam parçalarıyla, ellerinde balonlarla tin tin dolanan çocukların balonlarını patlatmaya karar verdik. Daha doğrusu ben karar vermiştim zaten. Sadece onlar yandaş oldular.

» Hikayenin Devamı

Ganelde gayet uysal bir ruh haline sahip olan ben, zaman zaman mantık sınırlarına sığmayan takıntılarım nedeniyle kendimi çileden çıkmış bir halde buluyorum. Bu takıntılarımdan biri de bir anda pencere camının tıklanması.

Evim birinci katta. Sürekli bulunduğum odanın iki tarafı pencerelerle çevrili ve her ikisi de “tık”lanabilecek yükseklikte.

Çoğu zaman bilgisayarımın başında pür dikkat bir şeylerle uğraşır haldeyimdir. Çevremden soyutlanırım. Tam bir konsantre hali.

» Hikayenin Devamı