Bir görüşte başlamıştı, Koray’a olan aşkı Vilad’ana göre; Bir nehrin akışına kapılıp gidersin, gittiğin yerin çoğu zaman bir önemi yoktur. Sonunda mutluluk olsun yeterdi.

Hani vardır ya, hepimizin ilk gördügünde “Ben bir elmayım ve diğer yarım işte O” dediği insanlar…

İmkansız bir ilişkidir bu coğu zaman. Ama yaşanır ve yaşanması gereklidir. Bir insan bu kadar sevilir mi? Bir insana bu kadar aşık olunur mu? Kader denen şeyi yaşarsın, bazen ilgiyle uzaktan sevdiğin şeydir O aslında, nasıl olmuştu da şimdi seninle birlikte; bu bir mucize olmalı :) “İnanmam ben tesadüflere“…

» Hikayenin Devamı

Dilimin altında hazırcevaplık yayı olduğunu iddia edenleri utandırmayacak biçimde (umarım), annemi geçmişe doğru götürmek yoluyla cesaret abidesi bendenizin anılarının ikinci kısmını anlatmaya başlıyorum canlarım (burda kendimi masalcı nine gibi hissettim).

Daha önce de bahsettiğim gibi, annem ben küçükken çalıştığı için, beni önce kreşe vermişler ama öyle bi’ cıngar çıkarmışım ki kreşte, orada çalışan bayan ablama “Çocuk buralarda helak olacak” demek suretiyle benim oradan alınmama vesile olmuş ve bundan sonra benim konu komşu akraba ziyaretleri başlamış.

İşte bu ziyaretlerden birinde, komşu teyze temizlik yaparken ben de televizyon izliyormuşum. Kadıncağız ikiz yatağın altına girmiş elinde süpürgeyle ve bana seslenmiş:

» Hikayenin Devamı

Anne babası çalışan, ağabeyleri ve ablası da kendinden kat be kat büyük olan bir çocuk olarak ben büyüdüysem herkes büyür anlayışıyla bugüne kadar geldik.

Tek başına büyüyen çocukların aksine, asla yaramaz bir çocuk olmadım. Tersine sanki yaramazlık yaparsam dünya yıkılacakmış gibi davranırdım. Birisi bana kızacak diye ödüm kopardı. Ama yaramazlığın ötesinde bana sonradan anlatılan ve şu anda bile gülmekten katıldığım öyle laflarım varmış ki, paylaşmadan geçemeyeceğim.

Bana sürekli başkaları bakardı. Bir ay teyze, bir ay komşu, tanıdık, akraba, o kadar çok evde kaldım ki, birçoğunu hatırlamıyorum bile.

» Hikayenin Devamı