Cezaevinin kapısında onu gördüğü an, onca yıl görmek için görüp geçirdiği ne varsa unuttuğu andı. Orada en güzel, en görkemli haliyle, bıraktığında dudağında kalan son gülümsemesini korumuş halde duruyordu işte.

Bu an için ne çok yaşamıştı. Bu an evet, bu an için, ona sarılıp bir kez daha içi patlayıncaya dek boynunun kokusunu içine çekebilmek için ne çok yaşamıştı.

Şimdi bu anla arasında yalnızca birkaç adım kalmıştı. Oradaydı o, ama asıl istediği o değildi. O andı istediği. Yıllar süren bekleyişten, yollar süren özlemden sonra nihayet bitmişti bu zorlu süreç.

» Hikayenin Devamı

Elimdeki telgrafla öylece kalakalmıştım. Telgrafta yazanları anlayamamıştım. Telefonla bildirmek yerine telgrafla haber almak şaşırtmıştı başlangıçta ve bunu babaannemin gönderdiğini anlayınca şaşkınlığım geçti.

Babaannem beni görmek istiyordu. Yıllardır onu görmemiştim, ara sıra arayıp hatırını sormak istiyordum ama kulakları duymuyordu. Sürekli aynı cümleleri tekrar ediyordu ağlayarak “Serap’ım gel!“.

Dayanamıyordum onun yalvarmasına, gitmek istiyordum yanına ama her seferinde bir şeyler çıkıyor, yanına gidemiyordum.

» Hikayenin Devamı

Yüksek dağlar ardında, teknolojiden uzak, bir Afgan köyünde dünyaya geldi Cemile. Annesi doğum sırasında yaşama gözlerini yumdu.

Cemile daha dokuz yaşındayken, babasını çatışmada kaybetti. 10 yaşına kadar komşuları ve çevreden gelen yardımlarla geçinmeye çalıştı. Soğuktan titrediği anlar oldu. Aç kaldığı zamanlarda ağlasa bile sesini duyurabileceği bir annesi yoktu.

Köyden uzaklaştığı bir anda, ilerde bir köy daha fark etti. Ama bu köy biraz daha büyük ve içinde ceza evinin bulunduğu bir köydü. Talibanların bulunduğu bu köyde, kadınlar mümkün olmadıkça evden çıkmıyordu. Çıkanların da hepsinin yüzleri peçelerle örtülüydü.

» Hikayenin Devamı