Hayatımın hiçbir döneminde kendimi bir “politika düşkünü” gibi göremedim. Belki doğduğum zamanın, politik hayatın zorunlu askıya alınışı ya da belli bir kitlenin faaliyet alanı haline gelişinin arefesine denk gelmesiyle ilgiliydi bu. Bilemiyorum.

Sadece iki yaşında olmam gereken zamandan aklımda kalan bir iki “paşa cümlesi” asılı kulaklarımda. Annem hatırlamamın imkansız olduğunu söylese de ben hatırladığımı iddia ediyorum. O, “paşa”nın buyurgan sesi ve babamın o sesi teybe kaydeden elleri, hatırlayabildiklerim bunlardan ibaret. Maalesef ya da iyi ki..

Bugün yaşadığım hafif şiddetli, sarsıcı bir hikayeden sonra aslında bunlardan hangisini söylemeliydim bilemedim. “Maalesef” mi, “İyi ki” mi?

» Hikayenin Devamı

Ben rehabilitasyon merkezinde öğretmenlik yapıyorum. Benim sınıfımda 10 tane öğrencim var. Hepsi de 14-20 yaşlar arasında ve bu çocuklar aileleri açısından da sorunlu çocuklar.

Bir öğrencime dedesi bakıyordu. Dede 72 yaşındaydı ve çocuk çok güzel bir çocuktu ya da ben sevdiğim için, oğlum gördüğüm için bana öyle geliyordu bilmiyorum.

Onu tüm yaz boyunca yıkadım, temizledim, lifledım, tırnaklarını kestim baya akıllandı. Soğuklar başladığından beri yıkayamıyordum ama temizliğine dikkat ediyordum. Yani oğlum gibi olmuştu.

» Hikayenin Devamı