Efendim, ben düğünlerden nefret ederim. Benim düğünüm olsun istemem. Şöyle 20-30 kişilik, şık bir kokteylim olsun isterim.

Mümkünse hiçbir akrabam gelmesin. Sadece patronumu, yakın arkadaşlarımı falan çağırayım. Elimi sıkarak kutlasınlar, şap şup öpmesinler. Altın maltın da takmasınlar. Zaten kokteyl yarım saattten fazla sürmesin.

Şık, beyaz eldivenli garsonlar beyaz şarap dağıtsınlar (şampanya sevmem). Herkese bu mutlu günümüzde yanımızda oldukları için teşekkür edelim, defolsunlar.

» Hikayenin Devamı

Seni arkamdan bırakıp giderken son kez baktım Ankara’ya. “Hoşçakal tek aşkım, hoşçakal. Ben evleniyorum” diye aglayarak gelinliğimi giyip binmiştim gelin arabama.

Ne kadar da yakmıştın canımı. Gelin odasında hala seni ablam dediğin kadınla ofiste yakaladığım anı düşünüp yanıyordum.

Hatırlar mısın bilmem, “Sensiz olurum” derdim. Ben seni o kadınla ofisinde yakaldığım gün oldum. Oysa sana sürpriz yapmak istemiştim. Elimde en sevdiğin pasta ve senin için yaptırdığım saçlarımla öyle kalakalmıştım o kara günde.

» Hikayenin Devamı

Dilimin altında hazırcevaplık yayı olduğunu iddia edenleri utandırmayacak biçimde (umarım), annemi geçmişe doğru götürmek yoluyla cesaret abidesi bendenizin anılarının ikinci kısmını anlatmaya başlıyorum canlarım (burda kendimi masalcı nine gibi hissettim).

Daha önce de bahsettiğim gibi, annem ben küçükken çalıştığı için, beni önce kreşe vermişler ama öyle bi’ cıngar çıkarmışım ki kreşte, orada çalışan bayan ablama “Çocuk buralarda helak olacak” demek suretiyle benim oradan alınmama vesile olmuş ve bundan sonra benim konu komşu akraba ziyaretleri başlamış.

İşte bu ziyaretlerden birinde, komşu teyze temizlik yaparken ben de televizyon izliyormuşum. Kadıncağız ikiz yatağın altına girmiş elinde süpürgeyle ve bana seslenmiş:

» Hikayenin Devamı