Neden herkesin istediği gibi bir hayat yaşamak zorundayız? Neden herkes önümüze taş koyuyor. Neden herkes oyunlar peşinde, birbirinin arkasından iş çeviriyor. Neden hayat adil değil. Neden neden neden…

Hep didindik durduk, koşturduk, çabaladık sıkıldık, yılmadık savaştık, kazandık kaybettik ama değişen hiçbir şey olmadı.

Başkasına anlatmak istedik. Bizim gibi olan başkalarına. Sevindik bizim gibi olanlar için bu aynı pisikolojide yalnız olmadığımızı hissettik. Ama yine de bir şeyler bekler gibiyiz hayattan. Hani sanki bir anda bir şey olacakmış da hayatımız değişecekmiş gibi. Sana bir sır veriyim mi? Öyle bir şey olmayacak.

En zor gün… Bir yandan işsizlik, dolayısıyla parasızlık. Dostların en azından bazılarının “meğerse” parayla satın alındığı zaman. Oysa bir paket sigara ya alıyorum ya da bir dolmuş kadar uzak olan sevgiliye bazen yetişiyor bozukluklarımın bütünlemeleri.

Bozulmalarım ise hep iftiharlık. Bir kez kal be bütünlemeye! Yürünerek ulaşılabilen nefes alımlık yerlerde bir bira, iki pipet paylaşımlar.

Kahkahalar yine de en zengini olduğumuz. Borç bile verebiliyoruz ama satmıyoruz. Sarılmalar hayata, birbirimizin kollarından geçiyordu öncelikle. Sarhoş olup yalpalamalarsa birbirimizin adımlarından.

» Hikayenin Devamı