Can dediklerin bir gün çekip gidecek, cansız kalacaksın. İpe tutunan tek noktan, bir avucun, bir de acıyan yanın olacak. Ama o ipi elbet sen de bırakacaksın.

Herkes değişiyor, sen bile, hayatı olduğu gibi kabul edeceksin. Ya hep canını acıtan yaranla yaşayacaksın ya da kabuk bağlayanı kanatmayacaksın. İyileşmeyen yara yoktur bilesin.

Gün gelecek sabahlara sadece sen yalnızlığınla göz açacaksın. İsyan edeceksin, haykıracaksın, ağlayacaksın ama o ipi bırakmayacaksın. Bırakırsan kabuğu kalkan yaran kapanmayacak ve sen yenileceksin.

» Hikayenin Devamı

Önümdeki klavyenin yukarı gösteren ok tuşuna takıldım. Aslında o takılıyor, üff! Yarım saattir burnumdan soluyarak onu izliyorum. Basıyorum bırakıyorum, basıyorum bırakıyorum. Yavaşlığı beni sinir ediyor.

Kaç kere kapağını çıkarıp, altını üstünü temizleyip tekrar taktım. Hiçbir şey değişmedi. Hala sinir oluyorum, gıcık ediyor beni!

Sinir olan benim ama beni sinir eden “ben” değilim. Onun suçu yok. Aslında büsbütün ben “ben”i özlüyorum. Şuç mu ki? Şimdi neden bu bana itirafmış gibi geldi ki?

» Hikayenin Devamı

Yıllar nasılda geçmişti. Dile kolay 6 senelik bir ilişki. Paylaşımları, mutluluğu, aşkı anlatmaya gerek yok sanırım. Anlatılamaz anılardır onlar. Ama ya şimdi…

İkimiz için de ilkti her şey. İlk heyecan, ilk aşk, ilk öpüş, ilk sarılış. Hayatta tek bi’ şey istedim, birine ait olmak. Yani birini öpüp, sadece onla bir ömür geçirmek. Sandım ki, sen de öylesin hep. İlk ve tek olacağız diye düşündüm ama meğer bu sadece benim hayalimmiş.

Gerçekten nerde hata yaptığımı arıyorum.

» Hikayenin Devamı

Bir zamanlar bir Recep Tayyip Erdoğan vardı ki, şu sıralardakinden oldukça farklıydı. Çok değişti. Biz de kabul ettik, evet değişti…

Bir de şarkı vardı “E tabi Çelik de değişti…” diye, ne garip günlerdi o günler…